ജെന്സന് സി. ജോസ്
വിശ്വാസവും ജീവിതവും തമ്മിലുള്ള അതിര്വരമ്പുകള് മായുന്ന നിമിഷങ്ങളുണ്ട്. ചിലപ്പോള് ഒരു പുരാതന വചനഭാഗം നൂറ്റാണ്ടുകള്ക്കിപ്പുറം നമ്മുടെ തന്നെ ജീവിതവഴികളില് മാംസം ധരിച്ചു പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടേക്കാം. ലൂക്കായുടെ സുവിശേഷത്തിലെ വിഖ്യാതമായ എമ്മാവൂസ് യാത്ര വെറുമൊരു ചരിത്ര വിവരണമല്ല; അത് ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും ജീവിതയാത്രയിലെ നിരാശയുടെ നിമിഷങ്ങളില് ദൈവം എങ്ങനെ ഇടപെടുന്നു എന്നതിന്റെ നേര്ചിത്രമാണ്. ക്രിസ്തുവിന്റെ മരണശേഷം പ്രത്യാശകള് അസ്തമിച്ച് ജറൂസലേം വിട്ടകന്ന ആ രണ്ടു ശിഷ്യന്മാരുടെ ഹൃദയവേദന ഇന്നും പല രൂപത്തില് നമ്മെ പിന്തുടരുന്നു. വഴിമുട്ടി നില്ക്കുന്ന ജീവിതയാത്രകളില് അപ്രതീക്ഷിതമായി കടന്നുവരുന്ന അപരിചിതര് എങ്ങനെ നമ്മുടെ കാവല്ദൈവങ്ങളായി മാറുന്നു എന്ന് തെളിയിക്കുന്ന ഒരു അനുഭവസാക്ഷ്യമാണ് ഈ ലേഖനം. പുരാതനമായ ആ എമ്മാവൂസ് വഴികളെയും, പതിറ്റാണ്ടുകള്ക്ക് മുമ്പ് കേരളത്തിലെ ഒരു ദേശീയപാതയില് തനിക്കുണ്ടായ ഒരു ഹൃദയസ്പര്ശിയായ യാത്രാനുഭവത്തെയും ലേഖകന് ഇവിടെ കോര്ത്തിണക്കുന്നു.
ഫാ. ജോണ്സണ് റോച്ചയാണ് ഞായറാഴ്ച കുര്ബാനക്കിടെ ലൂക്കായുടെ സുവിശേഷം 24-ാം അധ്യായം ഒരു മാസ്റ്റര് പീസാണെന്നു പറഞ്ഞത്. വീട്ടിലെത്തി ആ ഭാഗം വായിച്ചു. അപ്പോള് മനസിലുണ്ടായ ചില ചിന്തകളാണ് ഇവിടെ കുറിക്കുന്നത്.
ജീവിതം ഒരു വലിയ യാത്രയാണ്. ചിലപ്പോള് അത് പ്രത്യാശയുടെ വെളിച്ചം നിറഞ്ഞതാണെങ്കില് മറ്റു ചിലപ്പോള് ഇരുളടഞ്ഞ നിരാശയുടേതാകാം. ലൂക്കായുടെ സുവിശേഷത്തിലെ എമ്മാവൂസ് യാത്ര, വിശ്വാസിക്കും അവിശ്വാസിക്കും ഒരേപോലെ ഹൃദയസ്പര്ശിയാകുന്നത് അത് മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ ആഴമേറിയ നിസ്സഹായാവസ്ഥയെയും അപ്രതീക്ഷിതമായ കൈത്താങ്ങുകളെയും കുറിച്ചു സംസാരിക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ്.
തകര്ന്ന സ്വപ്നങ്ങളുടെ വഴി
യേശുവിന്റെ ക്രൂശുമരണത്തോടെ തങ്ങളുടെ സ്വപ്നങ്ങളെല്ലാം അവസാനിച്ചു എന്ന് കരുതിയ ക്ലെയോപാസും കൂട്ടുകാരനും ജറൂസലേം വിടുകയാണ്. പിന്നിലുപേക്ഷിച്ച നഗരം അവര്ക്ക് പരാജയത്തിന്റെയും മരണത്തിന്റെയും ഓര്മ്മ പുതുക്കുന്ന ഒരിടമായിരുന്നു. ‘ഞങ്ങളാകട്ടെ, ഇസ്രായേലിനെ രക്ഷിക്കാനുള്ളവന് ഇവനാണെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു’ എന്ന അവരുടെ വാക്കുകളില് നഷ്ടപ്പെട്ട വലിയൊരു പ്രതീക്ഷയുടെ തേങ്ങലുണ്ട്. ജറൂസലേമില് നിന്ന് എമ്മാവൂസിലേക്കുള്ള ആ ഏഴ് മൈല് ദൂരം അവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം പരാജയത്തിന്റേതായിരുന്നു. തങ്ങളുടെ പ്രതീക്ഷയായിരുന്ന ഗുരു വിടവാങ്ങിയിരിക്കുന്നു. സ്വപ്നങ്ങള് തകര്ന്ന്, ശിരസ്സ് കുനിച്ച് അവര് നടക്കുമ്പോള് കൂടെച്ചേര്ന്ന അപരിചിതനെ തിരിച്ചറിയാന് സങ്കടം കൊണ്ട് മങ്ങിയ അവരുടെ കണ്ണുകള്ക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. അവിടുന്ന് അവരെ ശാസിക്കുന്നില്ല, മറിച്ച് അവരുടെ സങ്കടങ്ങള്ക്ക് ചെവികൊടുക്കുന്നു. തുടര്ന്ന് മോശ മുതല് പ്രവാചകന്മാര് വരെയുള്ള വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥഭാഗങ്ങള് അവര്ക്ക് വ്യാഖ്യാനിച്ചു കൊടുക്കുന്നു. വചനത്തിന്റെ ചൂടേറ്റ് അവരുടെ തണുത്തുപോയ ഹൃദയങ്ങള് വീണ്ടും ജ്വലിക്കാന് തുടങ്ങി. സത്യം തൊട്ടടുത്തിരിക്കുമ്പോഴും അത് തിരിച്ചറിയാന് ഹൃദയത്തിന്റെ ആന്തരിക നേത്രങ്ങള് തുറക്കപ്പെടണം എന്ന വലിയ പാഠം ഈ വചനവ്യാഖ്യാനം നമുക്ക് നല്കുന്നു.
അപ്പവും വെളിപാടും
സന്ധ്യ മയങ്ങുമ്പോള്, കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ‘അപരിചിതനെ’ അവര് തങ്ങളോടൊപ്പം തങ്ങാന് നിര്ബന്ധിക്കുന്നു. മേശയ്ക്കു ചുറ്റുമിരുന്ന് അവിടുന്ന് അപ്പമെടുത്ത് ആശീര്വദിച്ച് മുറിച്ചു നല്കിയ ആ നിമിഷം ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ‘തിരിച്ചറിയലിന്റെ’ നിമിഷമായി മാറി. അപ്പത്തിന്റെ മുറിക്കലില് അവരുടെ കണ്ണുകള് തുറക്കപ്പെട്ടു. അവിടുത്തെ കണ്ടു എന്ന് അവര് തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷം തന്നെ അവിടുന്ന് അപ്രത്യക്ഷനായി. ആ മടക്കയാത്ര അവിടെ അവസാനിക്കുകയല്ല, മറിച്ച് പുതിയൊരു ദൗത്യത്തിന്റെ തുടക്കമാവുകയായിരുന്നു.
ഇന്നലകളിലെ ഒരു എമ്മാവൂസ് അനുഭവം
ഏകദേശം 20 വര്ഷം മുമ്പ് ഞാന് തിരുവനന്തപുരത്തു നിന്ന് കെഎസ്ആര്ടിസി ബസില് വൈകീട്ട് തൃശൂരിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്യുകയാണ്. രാത്രി 9 മണിക്ക് തൃശൂരില് എത്തേണ്ട ബസാണ്. ദേശീയപാതയുടെ പണി നടക്കുന്നതിനാല് വഴിയില് ഏറെ നേരം തടസങ്ങളുണ്ടായി. ആലപ്പുഴ എത്തിയപ്പോള് രാത്രി പത്തുമണിയായി. ആലപ്പുഴ സ്റ്റാന്ഡില് നിന്ന് പുറപ്പെട്ട ബസ് അല്പദൂരം മുന്നോട്ടുപോയപ്പോഴേക്കും കേടായി. ബസ് നന്നാക്കാന് സമയമെടുക്കും. പകരമോടാന് ബസുമില്ല. ഒന്നു രണ്ടു കെഎസ്ആര്ടിസി ബസുകള് വന്നതില് കുറേ യാത്രക്കാരെ കയറ്റിവിട്ടു. രാത്രി വൈകുകയാണ്. ശേഷിച്ച ഞാനുള്പ്പെടെയുള്ള യാത്രക്കാര് എല്ലാവരും വഴിയില്പെട്ടപോലെയായി. അപ്പോള് ഒരു മിനി ബസ് അതുവഴി വന്നു. അതിന്റെ ഡ്രൈവര് ഇറങ്ങി വിവരം തിരക്കി. മിനി ബസ് ടൂര് കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ച് പോകുകയാണ്. എറണാകുളം വരെയുണ്ട്. അതില് കുറച്ചു യാത്രക്കാരുമുണ്ട്. ഞങ്ങളോട് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്ത് കയറാന് പറ്റുമെങ്കില് പോന്നോളാന് പറഞ്ഞു. എല്ലാവരും സന്തോഷിച്ചു. ഞങ്ങളതില് എറണാകുളം വരെ യാത്ര ചെയ്തു. എറണാകുളത്തെത്തിയപ്പോള് അവരുടെ ഓട്ടം അവസാനിച്ചു. അപ്പോള് നേരം പാതിരാവായിരുന്നു. അപ്പോഴും കെഎസ്ആര്ടിസിയില് യാത്ര ചെയ്തിരുന്ന ഞാനുള്പ്പെടെയുള്ള നാലു പേര് ശേഷിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങളോട് അല്പനേരം കാക്കാന് പറഞ്ഞിട്ട്, അയാള് ആര്ക്കോ ഫോണ് ചെയ്തു. ഉടന് തന്നെ ഒരു വലിയ ടൂറിസ്റ്റ് ബസ് അവിടെ എത്തി. അയാള് പറഞ്ഞു, നാളെ രാവിലെ തൃശൂരില് നിന്ന് കോഴിക്കോട്ടേക്ക് പോകാനുള്ള ബസാണിത്. കുറച്ചു നേരത്തെ പോകാന് ഞാന് പറഞ്ഞു, നിങ്ങള്ക്കതില് തൃശൂര് വരെ പോകാം. ഞങ്ങളയാള്ക്ക് നന്ദി പറഞ്ഞ് പുതിയ ബസില് കയറി.
തിരിച്ചറിയലിന്റെ വിസ്മയം
പുതിയ ബസ്സിലെ ഡ്രൈവറോട് ‘ആ ഡ്രൈവര് നിങ്ങളുടെ സുഹൃത്താണോ?’ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോഴാണ് ആ സത്യം ഞാന് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. ആ മിനി ബസ് ഓടിച്ചിരുന്നത് വെറുമൊരു ഡ്രൈവറല്ലായിരുന്നു; മറിച്ച് 15 ഓളം ബസ്സുകളുടെ ഉടമസ്ഥനായിരുന്നു! ശിഷ്യന്മാര് അപ്പം മുറിച്ചപ്പോള് യേശുവിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞതുപോലെ, ആ നിമിഷം ഞാനും തിരിച്ചറിഞ്ഞുനന്മയുടെ വേഷത്തില് ഞങ്ങളുടെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നത് ഒരു വലിയ മനുഷ്യസ്നേഹിയാണെന്ന്. ഒരു വലിയ ബിസിനസ്സുകാരന് സാധാരണക്കാരനായ ഒരു ഡ്രൈവറുടെ വേഷമണിഞ്ഞ് നിസ്സഹായരായ ഞങ്ങളെ സഹായിക്കാന് എത്തിയത് ദൈവത്തിന്റെ ഇടപെടലല്ലാതെ മറ്റെന്താണ്?
തിരികെ ജറൂസലേമിലേക്ക്
നിരാശയോടെ മലയിറങ്ങി വന്നവര് പ്രത്യാശയോടെ മലകയറി തിരികെ പോകുന്നു. സന്ധ്യയായെന്നും രാത്രിയായെന്നും പറഞ്ഞ് വഴിയിലിരുന്നവര് ഇരുട്ടിനെ ഭയക്കാതെ ജറൂസലേമിലേക്ക് ഓടുന്നു. തങ്ങള് കണ്ട സത്യം ലോകത്തോട് വിളിച്ചുപറയാനുള്ള വ്യഗ്രതയായിരുന്നു അത്.
എമ്മാവൂസ് യാത്ര കേവലം ജറൂസലേമില് നിന്ന് ഏഴ് മൈല് അകലെയുള്ള ഒരു ഗ്രാമത്തിലേക്കുള്ള സഞ്ചാരമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച് അത് അവിശ്വാസത്തില് നിന്ന് ബോധ്യത്തിലേക്കും, നിരാശയില് നിന്ന് പ്രത്യാശയിലേക്കുമുള്ള മനുഷ്യഹൃദയത്തിന്റെ പരിവര്ത്തനമായിരുന്നു. എമ്മാവൂസ് യാത്ര നമ്മോട് പറയുന്നത് ഒന്നേയുള്ളൂ: നമ്മുടെ ജീവിതയാത്രയിലെ ഏറ്റവും കഠിനമായ നിമിഷങ്ങളിലും നമുക്കൊപ്പം നടക്കാന് ഒരാളുണ്ട്. നാം തിരിച്ചറിയുന്നില്ലെങ്കിലും നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ ജ്വലിപ്പിക്കുന്ന, ഒടുവില് അപ്പമായി നമ്മിലേക്ക് പെയ്യുന്ന ഉത്ഥിതനായ ക്രിസ്തുവാണത്.
ജറൂസലേമില് നിന്ന് എമ്മാവൂസിലേക്കുള്ള ആ ഏഴ് മൈല് (ഏകദേശം 11 കിലോമീറ്റര്) ദൂരം അത്തരമൊരു മടക്കയാത്രയുടേതായിരുന്നു. അത് കേവലം ഒരു ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ ദൂരമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് വിശ്വാസത്തില് നിന്ന് അവിശ്വാസത്തിലേക്കും, വെളിച്ചത്തില് നിന്ന് ഇരുട്ടിലേക്കുമുള്ള ഒരു പലായനമായിരുന്നു. വചനങ്ങള് കര്ണങ്ങളില് പതിച്ചതോടെ യാത്ര തിരിച്ചായി. ഇരുളില് നിന്ന് വെളിച്ചത്തിലേക്കുളള തീര്ത്ഥയാത്ര, വിശ്വാസത്തിന്റെ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തലായ അതിവേഗയാത്ര.
എമ്മാവൂസ് അനുഭവങ്ങള് ചരിത്രത്തില് അവസാനിച്ചവയല്ല. അവ ഇന്നും തുടരുന്നു. നമ്മുടെ ജീവിതം ഇരുട്ടിലാകുമ്പോള്, വഴിമുട്ടി നില്ക്കുമ്പോള്, ഒരു അപരിചിതന്റെ രൂപത്തില്, ഒരു സഹായഹസ്തമായി ദൈവം കടന്നുവരും. ചിലപ്പോള് ഒരു ബസ് ഡ്രൈവറായോ, ചിലപ്പോള് ഒരു വഴിയാത്രക്കാരനായോ… അന്ന് ശിഷ്യന്മാരുടെ ഹൃദയം ജ്വലിപ്പിച്ച അതേ സ്നേഹം ഇന്നും നമ്മുടെ യാത്രകളില് കൂടെയുണ്ട്. നമ്മെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് എത്തിച്ച ശേഷം അവര് അപ്രത്യക്ഷരായേക്കാം, പക്ഷേ അവര് പകര്ന്നു തന്ന ആ വെളിച്ചം നമ്മുടെ ഉള്ളില് എന്നും ജ്വലിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും.
