ബിജോ സില്വേരി
2020ലെ അമേരിക്കന് ചിത്രം
സംവിധാനം: ലീ ഐസക് ചങ്
അഭയാര്ഥിത്വവും കുടിയേറ്റവും മനുഷ്യചരിത്രത്തിന്റെ സ്ഥിരസാന്നിധ്യങ്ങളാണ്. യുദ്ധങ്ങളും സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധികളും രാഷ്ട്രീയ പീഡനങ്ങളും മനുഷ്യരെ അവരുടെ മണ്ണില്നിന്ന് പറിച്ചെറിയുമ്പോള്, പുതിയ ദേശങ്ങള് പുതിയ വാഗ്ദാനങ്ങളായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. എന്നാല് ആ വാഗ്ദാനങ്ങള് എല്ലായ്പ്പോഴും സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെടുമോ? ഈ ചോദ്യത്തെ അത്യന്തം ലളിതമായെങ്കിലും ആഴമുള്ള രീതിയില് അന്വേഷിക്കുന്ന സിനിമയാണ് മിനാരി.
1980കളിലെ അമേരിക്കയാണ് പശ്ചാത്തലം. കൊറിയയില്നിന്ന് കുടിയേറിയ ജേക്കബ്-മോണിക്ക ദമ്പതികള് കാലിഫോര്ണിയയില്നിന്ന് ആര്ക്കന്സാസിലേക്കു താമസം മാറുന്നു. ”അമേരിക്കന് സ്വപ്നം” സ്വന്തമാക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിന്റെ ഭാഗമായി ജേക്കബ് ഒരു ചെറിയ കൃഷിയിടം തുടങ്ങാന് തീരുമാനിക്കുന്നു. ഫാക്ടറികളില് കോഴികുഞ്ഞുങ്ങളെ ലിംഗഭേദം നോക്കി വേര്തിരിക്കുന്ന ജോലി ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന ജീവിതത്തില്നിന്ന്, സ്വന്തം ഭൂമിയിലേക്കുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയാണിത്.
ചിത്രത്തിന്റെ തുടക്കത്തില് തന്നെ ഒരു ട്രെയ്ലര് ഹോം കൃഷിയിടത്തിന്റെ നടുവില് നില്ക്കുന്നു. ആ വീട് തന്നെ ഒരു പ്രതീകമാണ്-താല്ക്കാലികതയുടെ, സ്ഥിരതയില്ലായ്മയുടെ. അമേരിക്കന് മണ്ണില് വേരുറപ്പിക്കാന് ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു കുടുംബം, എന്നാല് അവരുടെ അടിത്തറ ഇനിയും ഉറപ്പായിട്ടില്ല.
ജേക്കബ് സ്വപ്നങ്ങളുടെ മനുഷ്യനാണ്. തന്റെ മക്കള്ക്ക് മികച്ച ഭാവി നല്കണമെന്നുള്ള അവന്റെ ആവേശം അഭിനന്ദനാര്ഹമാണ്. പക്ഷേ അതില് ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് ഒരു സ്വാര്ഥതയുമുണ്ട്-തന്റെ വിജയത്തെ തെളിയിക്കണമെന്ന അമിതാഗ്രഹം. ഭാര്യ മോണിക്കയുടെ കാഴ്ചപ്പാട് വ്യത്യസ്തമാണ്. സുരക്ഷയും സ്ഥിരതയും അവള്ക്ക് പ്രധാനം. കുടുംബത്തിന്റെ ഏകത്വം അവള്ക്ക് സ്വപ്നത്തേക്കാള് പ്രധാനമാണ്. കുടിയേറ്റത്തിന്റെ ആദ്യവേദന ഇവിടെ തന്നെയാണ്സ്വപ്നങ്ങളുടെ ദിശയെക്കുറിച്ചുള്ള അഭിപ്രായവ്യത്യാസം.
കുട്ടികള്, പ്രത്യേകിച്ച് ഡേവിഡ്, ഈ കഥയുടെ നിരീക്ഷകരാണ്. അവന് അമേരിക്കയില് ജനിച്ചുവെങ്കിലും, തന്റെ കൊറിയന് വേരുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധം അവനില് വളരുന്നു. അമേരിക്കന് സംസ്കാരത്തോടും മാതാപിതാക്കളുടെ പാരമ്പര്യത്തോടും ഇടയില് അവന് കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. ഹൃദ്രോഗം ബാധിച്ച ഡേവിഡിന്റെ ശാരീരിക ദുര്ബലതയും കുടുംബത്തിന്റെ മാനസിക ദുര്ബലതയും തമ്മില് സിനിമ ഒരു സമാന്തരരേഖ വരയ്ക്കുന്നുണ്ട്.
ഈ കുടുംബത്തിലേക്ക് എത്തുന്ന മോണിക്കയുടെ അമ്മ-സൂണ്ജ-ചിത്രത്തിന്റെ ആത്മാവാണ്. പരമ്പരാഗത കൊറിയന് അമ്മമ്മയുടെ പ്രതിരൂപമല്ല സൂണ്ജ. ചീട്ടുകളി കളിക്കുന്നതും അശ്ലീലവാക്കുകള് പറയുന്നതും, പരമ്പരാഗതതയെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നതുമാണ് അവരുടെ സ്വഭാവം. ഡേവിഡിനോടുള്ള അവരുടെ ബന്ധം ആദ്യം വിരോധത്തിലൂടെയാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. ”നിങ്ങള് യഥാര്ത്ഥ അമ്മൂമ്മയല്ല” എന്ന് പറയുന്ന ബാലനും, ”നീ അമേരിക്കന് ബാലനാണ്” എന്ന് മറുപടി പറയുന്ന അമ്മൂമ്മയും-ഈ സംഭാഷണങ്ങള് സംസ്കാരപരമായ അകലം സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
സിനിമയുടെ പേര് തന്നെ ഒരു പ്രതീകമാണ്. ‘മിനാരി’ എന്ന കൊറിയന് സസ്യം ഒരിക്കല് നട്ടാല് പലവട്ടം വളരുന്ന, കരുത്തുറ്റ ഒരു ഇലയാണ്. സൂണ്ജ അത് കൃഷിയിടത്തിന്റെ അരികിലെ ചെറിയ തോടിനരികില് നട്ടുവയ്ക്കുന്നു. ”മിനാരി നല്ലതാണ്, എവിടെയും വളരും” എന്ന അവരുടെ വാക്കുകള് കുടിയേറ്റജീവിതത്തിന്റെ തത്ത്വചിന്തയായി മാറുന്നു. മനുഷ്യരും അങ്ങനെ തന്നെ-അവര് പറിച്ചെറിയപ്പെട്ടാലും, പുതിയ മണ്ണില് വീണ്ടും വളരാനുള്ള കഴിവ് അവര്ക്കുണ്ട്.
ജേക്കബിന്റെ കൃഷിയിടം പല പ്രതിസന്ധികളും നേരിടുന്നു. വെള്ളത്തിന്റെ അഭാവം, സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകള്, കുടുംബകലഹങ്ങള്-ഇവയെല്ലാം ചേര്ന്ന് അമേരിക്കന് സ്വപ്നത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. എന്നാല് ചിത്രം ദുരന്തത്തിലൂടെ വികാരചൂഷണം നടത്തുന്നില്ല. അത് ശാന്തമായ യാഥാര്ത്ഥ്യത്തിലൂടെയാണ് മുന്നേറുന്നത്. ഓരോ പരാജയവും ഒരു വലിയ നാടകീയതയില്ലാതെ വരുന്നു; അതുപോലെ തന്നെ പ്രതീക്ഷയും നിശ്ശബ്ദമായി മുളയ്ക്കുന്നു.
സൂണ്ജയ്ക്ക് സ്ട്രോക്ക് ഉണ്ടാകുന്നതും അതിന്റെ പിന്നാലെ നടക്കുന്ന തീപിടിത്തവും കുടുംബത്തിന്റെ തകര്ച്ചയുടെ പരമാവധിയാണ്. കൃഷിയിടത്തിലെ സംഭരണശാല കത്തുമ്പോള്, ജേക്കബിന്റെയും മോണിക്കയുടെയും സ്വപ്നങ്ങളും കത്തിപ്പോകുന്നുവെന്ന തോന്നല്. പക്ഷേ ആ ദുരന്തത്തിനിടയില് ജേക്കബ് ഭാര്യയെ ചേര്ത്തുപിടിക്കുന്നു. സ്വപ്നത്തെക്കാള് കുടുംബം പ്രധാനമാണെന്ന തിരിച്ചറിവ് വൈകിയെത്തുന്നുവെങ്കിലും, അത് പൂര്ണമായും നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ല.
അവസാനദൃശ്യങ്ങളില് ഡേവിഡ് അമ്മൂമ്മ നട്ടുവച്ച മിനാരിയെ കണ്ടെത്തുന്നു. അത് പച്ചയായി വളര്ന്നിരിക്കുന്നു. തീയും പരാജയങ്ങളും അതിനെ നശിപ്പിച്ചിട്ടില്ല. ഇവിടെ സിനിമ ഒരു ലളിതമായ സന്ദേശം നല്കുന്നു-വേരുകള് മണ്ണിനുള്ളില് ഒളിഞ്ഞുകിടക്കുന്നു; പുറമേ കാണുന്നത് തകര്ച്ചയായാലും, ഉള്ളില് വളര്ച്ച തുടരാം.
ദൃശ്യഭാഷയില് ചിത്രം അത്യന്തം സ്വാഭാവികമാണ്. ആര്ക്കന്സാസിലെ ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളുടെ വിശാലത, കുട്ടികളുടെ കളികള്, നിശ്ശബ്ദമായ സന്ധ്യകള്-ഇവയെല്ലാം ഒരു കുടുംബചരിത്രത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലമാകുന്നു. ക്യാമറ അധിക നാടകീയതയില്ലാതെ ജീവിതത്തെ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വികാരങ്ങള് കൂടുതല് യാഥാര്ത്ഥ്യമാകുന്നു.
അക്കാദമി അവാര്ഡില് മികച്ച സഹനടിക്കുള്ള പുരസ്കാരം സൂണ്ജയെ അവതരിപ്പിച്ച യൗന് യൂ-ജംഗിന് ലഭിച്ചു. ചിത്രം പൂര്ണമായ സൂക്ഷ്മമായും വീക്ഷിച്ചാല്, ഇത് ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ കഥയല്ല; ലോകമെമ്പാടുമുള്ള കുടിയേറ്റകുടുംബങ്ങളുടെ കഥയാണ്.
അഭയാര്ഥിത്വം ഭൂപടത്തിലെ വെറുമൊരു മാറ്റമല്ല; അത് മനസ്സിലെ ഒരു പുനര്നിര്മ്മാണമാണ്. ഒരിടത്ത് നിന്ന് മറ്റൊരിടത്തേക്കുള്ള യാത്രയില്, നഷ്ടങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളും ഒരുമിച്ചാണ് നടക്കുന്നത്. ‘മിനാരി’ പോലെ മനുഷ്യനും-വളരാന് കഴിവുള്ളവനാണ്, വീണ്ടും വീണ്ടും.
