ബിജോ സില്വേരി
ചിത്രങ്ങള്- പാദുവയിലെ വിശുദ്ധ അന്തോണീസ്,
കേരളത്തിലെ ദേവാലയങ്ങളില് നൊവേന ചൊല്ലി ആരാധിച്ചുവരുന്ന അന്തോണീസ് പുണ്യവാളനാണോ മഹാനായ അന്തോണീസ് എന്ന് പലരും സംശയം ചോദിക്കാറുണ്ട്. അല്ല, എന്നാണ് ഉത്തരം. നമ്മള് ഇപ്പോള് നൊവേന ചൊല്ലി പ്രാര്ഥിക്കുന്ന കലൂരിലെയും ചെട്ടിക്കാട്ടിലെയും തൃശൂരിലേയും അന്തോണീസ് പുണ്യവാളന്, മഹാനായ അന്തോണീസ് (St. Anthony the Great ) അല്ല.
ക്രൈസ്തവ ചരിത്രത്തില് ‘അന്തോണീസ്’ എന്ന പേരില് പ്രശസ്തരായ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത വിശുദ്ധരുണ്ട്. ഇവരില് മഹാനായ അന്തോണീസ് കേരളീയര്ക്ക് അത്ര പരിചിതനല്ല.
കേരളത്തിലെ കത്തോലിക്കാ ദേവാലയങ്ങളില് ചൊവ്വാഴ്ചകളില് നൊവേന ചൊല്ലി, ‘അദ്ഭുത പ്രവര്ത്തകനായ പുണ്യവാളന്’ എന്നും ‘കാണാതായ വസ്തുക്കള് വീണ്ടെടുത്തു തരുന്ന വിശുദ്ധന്’ എന്നും വിളിച്ച് പ്രാര്ഥിക്കുന്നത് പദുവായിലെ വിശുദ്ധ അന്തോണീസിനെയാണ്.
പാദുവായിലെ അന്തോണീസ് ജീവിച്ചിരുന്നത് പന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലാണ് (സിഇ 1195 – 1231). അതായത്, ഹിസ്റ്റോറിയയില് നേരത്തെ സൂചിപ്പിച്ച മിലാന് വിളംബരത്തിനും (സിഇ 313) ഏകദേശം 900 വര്ഷങ്ങള്ക്ക് ശേഷം!. പോര്ച്ചുഗലില് ജനിച്ച ഇദ്ദേഹം ഇറ്റലിയിലെ പാദുവ എന്ന സ്ഥലത്താണ് ശുശ്രൂഷ ചെയ്തതും മരണമടഞ്ഞതും. വിശുദ്ധ ഫ്രാന്സിസ് അസീസിയുടെ സന്ന്യാസ സഭയിലെ (ഫ്രാന്സിസ്കന് സഭ) പ്രമുഖനായ ഒരു വൈദികനും സുവിശേഷ പ്രാസംഗികനുമായിരുന്നു ഇദ്ദേഹം. സാധാരണയായി ഉണ്ണീയേശുവിനെ കയ്യിലേന്തി നില്ക്കുന്ന രൂപത്തിലാണ് ഇദ്ദേഹത്തെ ദേവാലയങ്ങളില് ചിത്രീകരിക്കാറുള്ളത്.
അഗാധമായ ദൈവശാസ്ത്ര പരിജ്ഞാനം, ശക്തമായ പ്രസംഗം, അദ്ഭുത പ്രവൃത്തികള് എന്നിവയാല് ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന കാലത്തു തന്നെ അദ്ദേഹം പ്രശസ്തനായിരുന്നു. ഫെര്ണാണ്ടോ മാര്ട്ടിന്സ് ഡി ബുള്ഹോസ് എന്ന പേരില് പോര്ച്ചുഗീസിലെ ഒരു സമ്പന്ന ലിസ്ബണ് കുടുംബത്തില് ജനിച്ചെങ്കിലും, പൗരോഹിത്യത്തില് ചേരുന്നതിനായി അദ്ദേഹം തന്റെ പദവികള് ഉപേക്ഷിച്ചു. കത്തോലിക്കാ സഭയിലെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട വിശുദ്ധരില് ഒരാളായി മാറി.
പതിനഞ്ചാമത്തെ വയസ്സില്, ഫെര്ണാണ്ടോ പോര്ച്ചുഗലിലെ കൊയിംബ്രയിലുള്ള സെന്റ് അഗസ്റ്റിന്റെ കാനോനിക്കല് അധ്യയന പീഠത്തില് ചേര്ന്നു. അവിടെ അദ്ദേഹം വര്ഷങ്ങളോളം തീവ്രമായ തിരുവെഴുത്തുകളുടെയും ദൈവശാസ്ത്രത്തിന്റെയും പഠനത്തിനായി സ്വയം സമര്പ്പിച്ചു. 1220-ല് മൊറോക്കോയിലെ അഞ്ച് ഫ്രാന്സിസ്കന് സന്ന്യാസിമാരുടെ രക്തസാക്ഷിത്വത്തില് ആഴത്തില് വികാരഭരിതനായ അദ്ദേഹം, അഗസ്തീനിയന് സഭ വിട്ട് ഫ്രാന്സിസ്കന് സഭയില് ചേര്ന്നു. ഇവിടെ വച്ചാണ് നമ്മള് ചര്ച്ച ചെയ്യുന്ന, ഈജിപ്തിലെ മഹാനായ വിശുദ്ധ അന്തോണീസിന്റെ ബഹുമാനാര്ത്ഥം അദ്ദേഹം ‘ആന്റണി’ (അന്തോണീസ്) എന്ന പേര് സ്വീകരിച്ചത്.
സുവിശേഷ ദൗത്യത്തിനായി അന്തോണീസ് ആദ്യം മൊറോക്കോയിലേക്ക് കപ്പല് കയറി. പക്ഷേ അദ്ദേഹം രോഗം ബാധിച്ച് ഗുരുതരാവസ്ഥയിലായി. പോര്ച്ചുഗലിലേക്കുള്ള മടക്കയാത്രയില്, ഒരു കൊടുങ്കാറ്റില് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കപ്പല് ഇറ്റലിയിലെ സിസിലിയില് നങ്കൂരമിടേണ്ടി വന്നു.
1222 വരെ അദ്ദേഹം ഇറ്റലിയില് നിശബ്ദമായി അധികമാരുടേയും ശ്രദ്ധയില് പെടാതെ ജീവിച്ചു. എന്നാല്, ഒരു പുരോഹിത സ്ഥാനാരോഹണ ചടങ്ങിനിടെ അപ്രതീക്ഷിതമായി ചെയ്യേണ്ടി വന്ന പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ കുറിച്ചുള്ള പ്രസംഗം അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാഗ്മിത്വത്തെ വെളിപ്പെടുത്തി. ഇറ്റലിയിലും ഫ്രാന്സിലും ഉടനീളം പാഷണ്ഡതകള്ക്കെതിരെ പ്രസംഗിക്കാന് അദ്ദേഹത്തെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ സഭാധികാരികള് നിയോഗിച്ചു. തിരുവെഴുത്തുകളിലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അസാമാന്യമായ പാണ്ഡിത്യം കാരണം, ഗ്രിഗറി ഒമ്പതാമന് പാപ്പ അദ്ദേഹത്തെ ‘നിയമപ്പെട്ടകം’ എന്ന് വിളിച്ചു. പിന്നീട് പയസ് പന്ത്രണ്ടാമന് പാപ്പ അദ്ദേഹത്തെ സഭയുടെ വൈദ്യവിശാരദനായി പ്രഖ്യാപിച്ചു.
ഐതിഹ്യം അനുസരിച്ച്, റിമിനി പട്ടണത്തിലെ ആളുകള് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പഠിപ്പിക്കലുകള് കേള്ക്കാന് വിസമ്മതിച്ചപ്പോള്, അന്തോണീസ് നദീതീരത്ത് പോയി മത്സ്യങ്ങളോട് പ്രസംഗിച്ചു. മത്സ്യങ്ങള് ജലത്തില് നിന്ന് പൊങ്ങിവന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസംഗം കേള്ക്കാന് നിരന്നുനിന്നുവെന്നാണ് കഥ.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ മറ്റൊരു കഥ, മോഷ്ടിക്കപ്പെട്ട സങ്കീര്ത്തനത്തെ (സങ്കീര്ത്തന പുസ്തകം) കുറിച്ചുള്ളതാണ്. അത് തിരികെ ലഭിക്കാന് അന്തോണീസ് പ്രാര്ഥിച്ചതിനുശേഷം, കള്ളന് പുസ്തകം തിരികെ നല്കിയെന്നാണ് പറയപ്പെടുന്നത്. നഷ്ടപ്പെട്ട വസ്തുക്കള് വീണ്ടെടുക്കാന് സഹായിക്കുന്നതിനും കാണാതായവരെ കണ്ടെത്തുന്നതിനും ലോകമെമ്പാടും അന്തോണീസിനെ വിളിച്ച് ഭക്തര് പ്രാര്ഥിക്കാറുണ്ട്.
അന്തോണീസ് തന്റെ അവസാന വര്ഷങ്ങള് ഇറ്റലിയിലെ പാദുവയില് ചെലവഴിച്ചു, ദരിദ്രര്ക്കും, അടിച്ചമര്ത്തപ്പെട്ടവര്ക്കും, കടബാധ്യതയുള്ളവര്ക്കും വേണ്ടി അക്ഷീണം വാദിച്ചു. 1231ല് അദ്ദേഹത്തിന് എര്ഗോട്ടിസം (ഫംഗസ് ബാധയുള്ള ധാന്യങ്ങള് ആഹാരിക്കുന്നതിലൂടെ ഉണ്ടാകുന്ന വിഷബാധ)പിടിപെട്ടു. വിശ്രമത്തിനായി മറ്റ് രണ്ട് സന്ന്യാസിമാരോടൊപ്പം കാമ്പോസാംപിയറോയിലെ വനപ്രദേശ ധ്യാനകേന്ദ്രത്തിലേക്ക് പോയി. അവിടെ, ഒരു വാല്നട്ട് മരത്തിന്റെ ശാഖകള്ക്കടിയില് തനിക്കായി നിര്മ്മിച്ച ഒരു മുറിയില് അദ്ദേഹം താമസിച്ചു. 1231 ജൂണ് 13-ന് പാദുവയിലേക്കുള്ള മടക്കയാത്രയില് 36-ാം വയസ്സില് അന്തോണീസ് മരിച്ചു. അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെട്ടതുപോലെ, അദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ച ഒരു കോണ്വെന്റിനടുത്തുള്ള സാന്താ മരിയ മാറ്റര് ഡൊമിനിയിലെ ചെറിയ പള്ളിയില് അടക്കം ചെയ്തു. ഇപ്പോള് പാദുവയിലെ വിശുദ്ധ അന്തോണീസിന്റെ ബസിലിക്ക എന്നറിയപ്പെടുന്ന വലിയ പള്ളിയുടെ നിര്മ്മാണം 1232-ല് ആരംഭിക്കുകയും 1301-ല് പൂര്ത്തീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. ചെറിയ പള്ളി കാപ്പെല്ല ഡെല്ലാ മഡോണ മോറ അല്ലെങ്കില് കറുത്ത മഡോണയുടെ ചാപ്പല് എന്ന പേരില് വലിയ പള്ളിയുടെ ഘടനയില് ഉള്പ്പെടുത്തി. ഇന്ന് ബസിലിക്കയെ സാധാരണയായി ‘ഇല് സാന്റോ’ (ദി സെയിന്റ്) എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.
അന്തോണീസിന്റെ മരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് വിവിധ വിവരണങ്ങളും ഉണ്ട്. അതിലൊന്നില് പറയുന്നത്, അദ്ദേഹം മരിച്ചപ്പോള് കുട്ടികള് തെരുവുകളില് കരഞ്ഞു നടന്നുവെന്നും പള്ളിമണികളെല്ലാം സ്വയം മുഴങ്ങി എന്നുമാണ്. മറ്റൊരു വിവരണമനുസരിച്ച്, അദ്ദേഹത്തെ ആദ്യം അടക്കം ചെയ്തപ്പോള് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നാവ്, താടിയെല്ല് എന്നിവ ആരാധനയ്ക്കായി തിരുശേഷിപ്പുകളായി തിരഞ്ഞെടുത്ത് പ്രദര്ശിപ്പിച്ചിരുന്നുവെന്നാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണത്തിന് 30 വര്ഷത്തിനുശേഷം, മൃതദേഹം പുറത്തെടുത്തപ്പോള്, അത് പൊടിയായി മാറിയതായി കണ്ടെത്തി, പക്ഷേ നാവ് തിളങ്ങുന്നതായും അത് ഇപ്പോഴും ജീവനുള്ള ശരീരത്തിന്റെ ഭാഗമെന്ന് പോലെ കണ്ടു; ഇത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സുവിശേഷ പ്രസംഗ ദാനത്തിന്റെ അടയാളമാണെന്ന് വിശദീകരണം നല്കപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശവകുടീരത്തില് നടന്ന എണ്ണമറ്റ അദ്ഭുതങ്ങള് കാരണം, ഒരു വര്ഷത്തിനുശേഷം ഗ്രിഗറി ഒമ്പതാമന് പാപ്പ അദ്ദേഹത്തെ വിശുദ്ധനായി പ്രഖ്യാപിച്ചു, ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വേഗതയേറിയ വിശുദ്ധ പദവികളില് ഒന്നാണിത്. ഇന്ന്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭൗതികാവശിഷ്ടങ്ങള് ഒരു പ്രധാന ആഗോള തീര്ത്ഥാടന കേന്ദ്രമായ പാദുവയിലെ സെന്റ് ആന്റണിയുടെ ബസിലിക്കയില് സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നാവിന്റെ ഭാഗങ്ങള് കേരളത്തിലെ വിവിധ ദേവാലയങ്ങളില് തിരുശേഷിപ്പായി വണങ്ങുന്നുണ്ട്.
വിശുദ്ധ അന്തോണിസിനെ കുറിച്ച് എണ്ണമറ്റ പുസ്തകങ്ങളും ഡോക്യുമെന്ററികളും സിനിമകളും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. 1953ല് അമേരിക്കന് നോവലിസ്റ്റായ ജോണ് എഡ്വേര്ഡ് ബെഹന് രചിച്ച ‘എ റിച്ച് യംഗ് മാന്’ എന്ന നോവല് ഏറെ പ്രസിദ്ധമാണ്.
പാദുവായിലെ അന്തോണീസിനെ ഏറെ സ്വാധീനിച്ച മഹാനായ വിശുദ്ധ അന്തോണീസിനെ കുറിച്ച് അടുത്ത ലക്കത്തില്.
ബിജോ സില്വേരി
സഭയിലെ വിശുദ്ധരായ രണ്ട് അന്തോണീസുമാര്
ചിത്രങ്ങള്- പാദുവയിലെ വിശുദ്ധ അന്തോണീസ്, പാദുവയിലെ വിശുദ്ധ അന്തോണീസിന്റെ നാമധേയത്തിലുള്ള ബസിലിക്ക
കേരളത്തിലെ ദേവാലയങ്ങളില് നൊവേന ചൊല്ലി ആരാധിച്ചുവരുന്ന അന്തോണീസ് പുണ്യവാളനാണോ മഹാനായ അന്തോണീസ് എന്ന് പലരും സംശയം ചോദിക്കാറുണ്ട്. അല്ല, എന്നാണ് ഉത്തരം. നമ്മള് ഇപ്പോള് നൊവേന ചൊല്ലി പ്രാര്ഥിക്കുന്ന കലൂരിലെയും ചെട്ടിക്കാട്ടിലെയും തൃശൂരിലേയും അന്തോണീസ് പുണ്യവാളന്, മഹാനായ അന്തോണീസ് (St. Anthony the Great ) അല്ല.
ക്രൈസ്തവ ചരിത്രത്തില് ‘അന്തോണീസ്’ എന്ന പേരില് പ്രശസ്തരായ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത വിശുദ്ധരുണ്ട്. ഇവരില് മഹാനായ അന്തോണീസ് കേരളീയര്ക്ക് അത്ര പരിചിതനല്ല.
കേരളത്തിലെ കത്തോലിക്കാ ദേവാലയങ്ങളില് ചൊവ്വാഴ്ചകളില് നൊവേന ചൊല്ലി, ‘അദ്ഭുത പ്രവര്ത്തകനായ പുണ്യവാളന്’ എന്നും ‘കാണാതായ വസ്തുക്കള് വീണ്ടെടുത്തു തരുന്ന വിശുദ്ധന്’ എന്നും വിളിച്ച് പ്രാര്ഥിക്കുന്നത് പദുവായിലെ വിശുദ്ധ അന്തോണീസിനെയാണ്.
പാദുവായിലെ അന്തോണീസ് ജീവിച്ചിരുന്നത് പന്ത്രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലാണ് (സിഇ 1195 – 1231). അതായത്, ഹിസ്റ്റോറിയയില് നേരത്തെ സൂചിപ്പിച്ച മിലാന് വിളംബരത്തിനും (സിഇ 313) ഏകദേശം 900 വര്ഷങ്ങള്ക്ക് ശേഷം!. പോര്ച്ചുഗലില് ജനിച്ച ഇദ്ദേഹം ഇറ്റലിയിലെ പാദുവ എന്ന സ്ഥലത്താണ് ശുശ്രൂഷ ചെയ്തതും മരണമടഞ്ഞതും. വിശുദ്ധ ഫ്രാന്സിസ് അസീസിയുടെ സന്ന്യാസ സഭയിലെ (ഫ്രാന്സിസ്കന് സഭ) പ്രമുഖനായ ഒരു വൈദികനും സുവിശേഷ പ്രാസംഗികനുമായിരുന്നു ഇദ്ദേഹം. സാധാരണയായി ഉണ്ണീയേശുവിനെ കയ്യിലേന്തി നില്ക്കുന്ന രൂപത്തിലാണ് ഇദ്ദേഹത്തെ ദേവാലയങ്ങളില് ചിത്രീകരിക്കാറുള്ളത്.
അഗാധമായ ദൈവശാസ്ത്ര പരിജ്ഞാനം, ശക്തമായ പ്രസംഗം, അദ്ഭുത പ്രവൃത്തികള് എന്നിവയാല് ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന കാലത്തു തന്നെ അദ്ദേഹം പ്രശസ്തനായിരുന്നു. ഫെര്ണാണ്ടോ മാര്ട്ടിന്സ് ഡി ബുള്ഹോസ് എന്ന പേരില് പോര്ച്ചുഗീസിലെ ഒരു സമ്പന്ന ലിസ്ബണ് കുടുംബത്തില് ജനിച്ചെങ്കിലും, പൗരോഹിത്യത്തില് ചേരുന്നതിനായി അദ്ദേഹം തന്റെ പദവികള് ഉപേക്ഷിച്ചു. കത്തോലിക്കാ സഭയിലെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട വിശുദ്ധരില് ഒരാളായി മാറി.
പതിനഞ്ചാമത്തെ വയസ്സില്, ഫെര്ണാണ്ടോ പോര്ച്ചുഗലിലെ കൊയിംബ്രയിലുള്ള സെന്റ് അഗസ്റ്റിന്റെ കാനോനിക്കല് അധ്യയന പീഠത്തില് ചേര്ന്നു. അവിടെ അദ്ദേഹം വര്ഷങ്ങളോളം തീവ്രമായ തിരുവെഴുത്തുകളുടെയും ദൈവശാസ്ത്രത്തിന്റെയും പഠനത്തിനായി സ്വയം സമര്പ്പിച്ചു. 1220-ല് മൊറോക്കോയിലെ അഞ്ച് ഫ്രാന്സിസ്കന് സന്ന്യാസിമാരുടെ രക്തസാക്ഷിത്വത്തില് ആഴത്തില് വികാരഭരിതനായ അദ്ദേഹം, അഗസ്തീനിയന് സഭ വിട്ട് ഫ്രാന്സിസ്കന് സഭയില് ചേര്ന്നു. ഇവിടെ വച്ചാണ് നമ്മള് ചര്ച്ച ചെയ്യുന്ന, ഈജിപ്തിലെ മഹാനായ വിശുദ്ധ അന്തോണീസിന്റെ ബഹുമാനാര്ത്ഥം അദ്ദേഹം ‘ആന്റണി’ (അന്തോണീസ്) എന്ന പേര് സ്വീകരിച്ചത്.
സുവിശേഷ ദൗത്യത്തിനായി അന്തോണീസ് ആദ്യം മൊറോക്കോയിലേക്ക് കപ്പല് കയറി. പക്ഷേ അദ്ദേഹം രോഗം ബാധിച്ച് ഗുരുതരാവസ്ഥയിലായി. പോര്ച്ചുഗലിലേക്കുള്ള മടക്കയാത്രയില്, ഒരു കൊടുങ്കാറ്റില് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കപ്പല് ഇറ്റലിയിലെ സിസിലിയില് നങ്കൂരമിടേണ്ടി വന്നു.
1222 വരെ അദ്ദേഹം ഇറ്റലിയില് നിശബ്ദമായി അധികമാരുടേയും ശ്രദ്ധയില് പെടാതെ ജീവിച്ചു. എന്നാല്, ഒരു പുരോഹിത സ്ഥാനാരോഹണ ചടങ്ങിനിടെ അപ്രതീക്ഷിതമായി ചെയ്യേണ്ടി വന്ന പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ കുറിച്ചുള്ള പ്രസംഗം അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാഗ്മിത്വത്തെ വെളിപ്പെടുത്തി. ഇറ്റലിയിലും ഫ്രാന്സിലും ഉടനീളം പാഷണ്ഡതകള്ക്കെതിരെ പ്രസംഗിക്കാന് അദ്ദേഹത്തെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ സഭാധികാരികള് നിയോഗിച്ചു. തിരുവെഴുത്തുകളിലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അസാമാന്യമായ പാണ്ഡിത്യം കാരണം, ഗ്രിഗറി ഒമ്പതാമന് പാപ്പ അദ്ദേഹത്തെ ‘നിയമപ്പെട്ടകം’ എന്ന് വിളിച്ചു. പിന്നീട് പയസ് പന്ത്രണ്ടാമന് പാപ്പ അദ്ദേഹത്തെ സഭയുടെ വൈദ്യവിശാരദനായി പ്രഖ്യാപിച്ചു.
ഐതിഹ്യം അനുസരിച്ച്, റിമിനി പട്ടണത്തിലെ ആളുകള് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പഠിപ്പിക്കലുകള് കേള്ക്കാന് വിസമ്മതിച്ചപ്പോള്, അന്തോണീസ് നദീതീരത്ത് പോയി മത്സ്യങ്ങളോട് പ്രസംഗിച്ചു. മത്സ്യങ്ങള് ജലത്തില് നിന്ന് പൊങ്ങിവന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസംഗം കേള്ക്കാന് നിരന്നുനിന്നുവെന്നാണ് കഥ.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ മറ്റൊരു കഥ, മോഷ്ടിക്കപ്പെട്ട സങ്കീര്ത്തനത്തെ (സങ്കീര്ത്തന പുസ്തകം) കുറിച്ചുള്ളതാണ്. അത് തിരികെ ലഭിക്കാന് അന്തോണീസ് പ്രാര്ഥിച്ചതിനുശേഷം, കള്ളന് പുസ്തകം തിരികെ നല്കിയെന്നാണ് പറയപ്പെടുന്നത്. നഷ്ടപ്പെട്ട വസ്തുക്കള് വീണ്ടെടുക്കാന് സഹായിക്കുന്നതിനും കാണാതായവരെ കണ്ടെത്തുന്നതിനും ലോകമെമ്പാടും അന്തോണീസിനെ വിളിച്ച് ഭക്തര് പ്രാര്ഥിക്കാറുണ്ട്.
അന്തോണീസ് തന്റെ അവസാന വര്ഷങ്ങള് ഇറ്റലിയിലെ പാദുവയില് ചെലവഴിച്ചു, ദരിദ്രര്ക്കും, അടിച്ചമര്ത്തപ്പെട്ടവര്ക്കും, കടബാധ്യതയുള്ളവര്ക്കും വേണ്ടി അക്ഷീണം വാദിച്ചു. 1231ല് അദ്ദേഹത്തിന് എര്ഗോട്ടിസം (ഫംഗസ് ബാധയുള്ള ധാന്യങ്ങള് ആഹാരിക്കുന്നതിലൂടെ ഉണ്ടാകുന്ന വിഷബാധ)പിടിപെട്ടു. വിശ്രമത്തിനായി മറ്റ് രണ്ട് സന്ന്യാസിമാരോടൊപ്പം കാമ്പോസാംപിയറോയിലെ വനപ്രദേശ ധ്യാനകേന്ദ്രത്തിലേക്ക് പോയി. അവിടെ, ഒരു വാല്നട്ട് മരത്തിന്റെ ശാഖകള്ക്കടിയില് തനിക്കായി നിര്മ്മിച്ച ഒരു മുറിയില് അദ്ദേഹം താമസിച്ചു. 1231 ജൂണ് 13-ന് പാദുവയിലേക്കുള്ള മടക്കയാത്രയില് 36-ാം വയസ്സില് അന്തോണീസ് മരിച്ചു. അദ്ദേഹം ആവശ്യപ്പെട്ടതുപോലെ, അദ്ദേഹം സ്ഥാപിച്ച ഒരു കോണ്വെന്റിനടുത്തുള്ള സാന്താ മരിയ മാറ്റര് ഡൊമിനിയിലെ ചെറിയ പള്ളിയില് അടക്കം ചെയ്തു. ഇപ്പോള് പാദുവയിലെ വിശുദ്ധ അന്തോണീസിന്റെ ബസിലിക്ക എന്നറിയപ്പെടുന്ന വലിയ പള്ളിയുടെ നിര്മ്മാണം 1232-ല് ആരംഭിക്കുകയും 1301-ല് പൂര്ത്തീകരിക്കുകയും ചെയ്തു. ചെറിയ പള്ളി കാപ്പെല്ല ഡെല്ലാ മഡോണ മോറ അല്ലെങ്കില് കറുത്ത മഡോണയുടെ ചാപ്പല് എന്ന പേരില് വലിയ പള്ളിയുടെ ഘടനയില് ഉള്പ്പെടുത്തി. ഇന്ന് ബസിലിക്കയെ സാധാരണയായി ‘ഇല് സാന്റോ’ (ദി സെയിന്റ്) എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.
അന്തോണീസിന്റെ മരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് വിവിധ വിവരണങ്ങളും ഉണ്ട്. അതിലൊന്നില് പറയുന്നത്, അദ്ദേഹം മരിച്ചപ്പോള് കുട്ടികള് തെരുവുകളില് കരഞ്ഞു നടന്നുവെന്നും പള്ളിമണികളെല്ലാം സ്വയം മുഴങ്ങി എന്നുമാണ്. മറ്റൊരു വിവരണമനുസരിച്ച്, അദ്ദേഹത്തെ ആദ്യം അടക്കം ചെയ്തപ്പോള് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നാവ്, താടിയെല്ല് എന്നിവ ആരാധനയ്ക്കായി തിരുശേഷിപ്പുകളായി തിരഞ്ഞെടുത്ത് പ്രദര്ശിപ്പിച്ചിരുന്നുവെന്നാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണത്തിന് 30 വര്ഷത്തിനുശേഷം, മൃതദേഹം പുറത്തെടുത്തപ്പോള്, അത് പൊടിയായി മാറിയതായി കണ്ടെത്തി, പക്ഷേ നാവ് തിളങ്ങുന്നതായും അത് ഇപ്പോഴും ജീവനുള്ള ശരീരത്തിന്റെ ഭാഗമെന്ന് പോലെ കണ്ടു; ഇത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സുവിശേഷ പ്രസംഗ ദാനത്തിന്റെ അടയാളമാണെന്ന് വിശദീകരണം നല്കപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശവകുടീരത്തില് നടന്ന എണ്ണമറ്റ അദ്ഭുതങ്ങള് കാരണം, ഒരു വര്ഷത്തിനുശേഷം ഗ്രിഗറി ഒമ്പതാമന് പാപ്പ അദ്ദേഹത്തെ വിശുദ്ധനായി പ്രഖ്യാപിച്ചു, ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വേഗതയേറിയ വിശുദ്ധ പദവികളില് ഒന്നാണിത്. ഇന്ന്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭൗതികാവശിഷ്ടങ്ങള് ഒരു പ്രധാന ആഗോള തീര്ത്ഥാടന കേന്ദ്രമായ പാദുവയിലെ സെന്റ് ആന്റണിയുടെ ബസിലിക്കയില് സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നാവിന്റെ ഭാഗങ്ങള് കേരളത്തിലെ വിവിധ ദേവാലയങ്ങളില് തിരുശേഷിപ്പായി വണങ്ങുന്നുണ്ട്.
വിശുദ്ധ അന്തോണിസിനെ കുറിച്ച് എണ്ണമറ്റ പുസ്തകങ്ങളും ഡോക്യുമെന്ററികളും സിനിമകളും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. 1953ല് അമേരിക്കന് നോവലിസ്റ്റായ ജോണ് എഡ്വേര്ഡ് ബെഹന് രചിച്ച ‘എ റിച്ച് യംഗ് മാന്’ എന്ന നോവല് ഏറെ പ്രസിദ്ധമാണ്.
പാദുവായിലെ അന്തോണീസിനെ ഏറെ സ്വാധീനിച്ച മഹാനായ വിശുദ്ധ അന്തോണീസിനെ കുറിച്ച് അടുത്ത ലക്കത്തില്.
