എ പോയറ്റ്

2025ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ ലാറ്റിൻ അമേരിക്കൻ സിനിമകളിൽ ഏറ്റവും മികച്ചവയിലൊന്നാണ് പ്രസിദ്ധ കൊളംബിയൻ സംവിധായകൻ ‘സൈമൺ മേസ സോട്ടോ’ (Simón Mesa Soto) ഒരുക്കിയ ‘എ പോയറ്റ് (A Poet)’. കലാജീവിതത്തിലെ പരാജയങ്ങളെയും മനുഷ്യസഹജമായ കാപട്യങ്ങളെ ബ്ലാക്ക് കോമഡിയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഈ ചിത്രം അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിൽ വലിയ പ്രശംസ പിടിച്ചുപറ്റി. കേവലം ഒരു പരാജയപ്പെട്ട കലാകാരന്റെ കഥ മാത്രമല്ല; ആധുനിക ലാറ്റിൻ അമേരിക്കൻ സമൂഹത്തിന്റെ നേർക്കാഴ്ചയും, കലയുടെ വിപണന വൽക്കരണത്തിനെതിരെയുള്ള ശക്തമായൊരു വിമർശനവുമാണ് ഹാസ്യവും ട്രാജഡിയും ഒരേ അളവിൽ ചേർത്തുവെച്ച ഈ ചിത്രം.
കൊളംബിയയിലെ മെദെലിൻ (Medellín) നഗരത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് ഈ സിനിമ. അമ്പതുകളിലെത്തി നിൽക്കുന്ന ‘ഓസ്കാർ റെസ്ട്രെപ്പോ’ (Ubeimar Rios) ഒരുകാലത്ത് പ്രതീക്ഷ നൽകിയ, എന്നാൽ ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണമായി പരാജയപ്പെട്ട ഒരു കവിയാണ്. മദ്യപാനിയും നിരാശനുമായ അയാൾ തന്റെ പ്രായമായ അമ്മയുടെ കൂടെയാണ് ജീവിക്കുന്നത്. നഗരത്തിലെ ബാറുകളിൽ മദ്യപിച്ച് ബഹളമുണ്ടാക്കിയും പ്രാദേശിക സാഹിത്യ സദസ്സുകളിൽ ചെന്ന് പ്രമുഖരെ അധിക്ഷേപിച്ചും നടക്കുന്നതാണ് അയാളുടെ ശീലം. സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി രൂക്ഷമായപ്പോൾ, ഇഷ്ടമില്ലാതിരുന്നിട്ടും ഓസ്കാർ ഒരു സ്കൂളിൽ താൽക്കാലിക അധ്യാപകനായി ജോലിക്ക് കയറുന്നു. അവിടെവച്ച് അയാൾ യുർലാഡി (Rebeca Andrade) എന്ന കൗമാരക്കാരിയായ പെൺകുട്ടിയെ പരിചയപ്പെടുന്നു. ദരിദ്ര പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിന്ന് വരുന്ന അവൾക്ക് കവിതയെഴുതാനുള്ള അസാധാരണമായ പ്രതിഭയുണ്ടെന്ന് ഓസ്കാർ തിരിച്ചറിയുന്നു.
അവളെ തന്റെ കീഴിൽ വളർത്തിയെടുക്കാൻ ഓസ്കാർ തീരുമാനിക്കുന്നു. എന്നാൽ കഥ മാറിമറിയുന്നത് യുർലാഡിയെ അയാൾ മെദെലിനിലെ ഉയർന്ന സാഹിത്യ വൃത്തങ്ങളിലേക്ക് (Literary Elite) പരിചയപ്പെടുത്തുന്നതോടെയാണ്. അവിടുത്തെ പ്രമുഖർക്ക് അവളുടെ കവിതയേക്കാൾ താല്പര്യം അവളുടെ ദാരിദ്ര്യത്തോടായിരുന്നു. ഒരു ചേരിയിലെ പെൺകുട്ടിയെ തങ്ങൾ “രക്ഷപെടുത്തി” എന്ന് ലോകത്തെ കാണിക്കാനുള്ള അവരുടെ കപടമായ ആവേശം വിചിത്രവും പരിഹാസ്യവുമായ നിരവധി സംഭവങ്ങളിലേക്ക് വഴിമാറുന്നു. തങ്ങളുടെ സ്വാർത്ഥ താല്പര്യങ്ങൾക്കായി അവർ അവളെ ഒരു കളിപ്പാവയാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ഒടുവിൽ ഈ കപടലോകത്തെ തിരസ്കരിച്ച് യുർലാഡി സ്വന്തം വഴിക്ക് പോകുന്നതും, ഓസ്കാർ തന്റെ പരാജയങ്ങളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് മടങ്ങുന്നതുമാണ് ചിത്രത്തിന്റെ ഇതിവൃത്തം.
ജുവാൻ സർമിയന്റോ ഗ്രിസാലെസ് (Juan Sarmiento Grisales) നിർവ്വഹിച്ച ക്യാമറ ചലനങ്ങൾ ഡോക്യുമെന്ററി ശൈലിയിലുള്ളതാണ്. കൃത്രിമ ലൈറ്റുകൾ പരമാവധി ഒഴിവാക്കി സ്വാഭാവിക വെളിച്ചത്തിൽ, 16mm ഫിലിമിലാണ് ചിത്രം ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. മെദെലിൻ നഗരത്തിന്റെ പരുക്കൻ തെരുവുകളും ചേരികളും കാണിക്കുമ്പോൾ ഉപയോഗിച്ച ഹാൻഡ്-ഹെൽഡ് ക്യാമറ രീതിയും, ഉപരിവർഗ്ഗത്തിന്റെ ആഡംബര സദസ്സുകൾ കാണിക്കുമ്പോൾ ഉപയോഗിച്ച സ്റ്റേറ്റിക് ഫ്രെയിമുകളും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം കഥാപാത്രങ്ങളുടെ മാനസികാവസ്ഥയെ കൃത്യമായി പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു.
മാറ്റി ബൈ, ട്രിയോ റാംബർഗെറ്റ് എന്നിവർ ചേർന്നാണ് ചിത്രത്തിന് പശ്ചാത്തല സംഗീതം ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നത്. പല രംഗങ്ങളിലും നിശ്ശബ്ദതയെയാണ് സംവിധായകൻ സംഗീതമാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നത്. നഗരത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക ശബ്ദങ്ങളും ഇടയ്ക്കുവരുന്ന വിഷാദാത്മകമായ മെലഡികളും സിനിമയുടെ ട്രാജി-കോമഡി മൂഡിനെ ശക്തമായി നിലനിർത്തുന്നു. സിനിമയുടെ ഒഴുക്ക് വളരെ സ്വാഭാവികമാണ്, പെട്ടെന്നുള്ള കട്ടുകളിലൂടെ പ്രേക്ഷകനെ ഞെട്ടിക്കുന്നതിന് പകരം, കഥാപാത്രങ്ങളുടെ നിസ്സഹായാവസ്ഥയും നഗരത്തിന്റെ മടുപ്പും അനുഭവവേദ്യമാകുന്ന തരത്തിലാണ് രംഗങ്ങൾ ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്.
കലാകാരന്മാരുടെ ആത്മാഭിമാനത്തെയും സമൂഹത്തിന്റെ കാപട്യങ്ങളെയും ഒരേ സമയം ഹാസ്യത്തിന്റെ അകമ്പടിയോടെ വിമർശിക്കുന്ന സിനിമ ചർച്ച ചെയ്യുന്ന സാമൂഹിക വിഷയങ്ങൾ ഏതൊരു മൂന്നാം ലോക രാജ്യത്തിനും യോജിക്കുന്നതാണ്. ലാറ്റിനമേരിക്കൻ സമൂഹങ്ങളിൽ നിലനിൽക്കുന്ന ആഴത്തിലുള്ള വർഗ്ഗവിവേചനത്തെ ചിത്രം തുറന്നുകാട്ടുന്നു. ചേരി പ്രദേശത്തുനിന്നുള്ള കറുത്തവർഗ്ഗക്കാരിയായ യുർലാഡിയെ പ്രശസ്തമായ സാഹിത്യ സദസ്സുകളിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ, അവർ അവളെ ഒരു തുല്യ കലാകാരിയായിട്ടല്ല കാണുന്നത്. മറിച്ച്, തങ്ങളുടെ “വലിയ മനസ്സ്” സമൂഹത്തിന് മുന്നിൽ പ്രദർശിപ്പിക്കാനുള്ള ഒരു കളിപ്പാവയായിട്ടാണ് അവർ അവളെ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. കവിതയോ കലയോ ഇവിടുത്തെ ഉപരിവർഗ്ഗത്തിന് ആത്മാവിഷ്കാരമല്ല, മറിച്ച് പണവും പദവിയും കാണിക്കാനുള്ള ഒരു ഉപാധി മാത്രമാണ്. യുർലാഡിയുടെ കവിതകളുടെ ആഴത്തേക്കാൾ അവൾ ജീവിക്കുന്ന ദാരിദ്ര്യത്തെ മാർക്കറ്റ് ചെയ്യാനാണ് അവർക്ക് താല്പര്യം.
മെദെലിനിലെ ബുദ്ധിജീവി ചമയുന്ന സമ്പന്ന വർഗ്ഗത്തിന്റെ പൊള്ളത്തരങ്ങളെ ചിത്രം നിശിതമായി പരിഹസിക്കുന്നുണ്ട്. ദരിദ്രരെ സഹായിക്കുന്നു എന്ന് വരുത്തിത്തീർത്ത് തങ്ങളുടെ പ്രശസ്തി വർദ്ധിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഇവരുടെ കാപട്യം ചിത്രം കൃത്യമായി വരച്ചുകാട്ടുന്നു. കലാകാരന്റെ അഹങ്കാരവും യാഥാർത്ഥ്യബോധമില്ലായ്മയും പേറുന്ന ആളാണ് ഓസ്കാർ. സ്വന്തം പരാജയങ്ങൾക്ക് സമൂഹത്തെ കുറ്റം പറയുമ്പോഴും, മാറ്റങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളാൻ അയാൾ തയ്യാറാകുന്നില്ല. ഏറ്റവും ശക്തമായ കഥാപാത്രമായ യുർലാഡിയാകട്ടെ ദാരിദ്ര്യത്തിലും സ്വന്തം ആത്മാഭിമാനം പണയം വെക്കാൻ തയ്യാറാകുന്നില്ല. സാഹിത്യലോകത്തെ പൊള്ളത്തരം തിരിച്ചറിയുമ്പോൾ, അവിടുത്തെ പ്രശസ്തികൾ വലിച്ചെറിഞ്ഞ് ഇറങ്ങിപ്പോകാനുള്ള അവളുടെ ആർജ്ജവം സിനിമയുടെ ഏറ്റവും വലിയ പോസിറ്റീവ് വശമാണ്.
ഓസ്കാറായി അഭിനയിച്ച Ubeimar Rios അതിശയകരമായ പ്രകടനമാണ് കാഴ്ചവയ്ക്കുന്നത്. സാധാരണ നടന്റെ പ്രകടനമെന്നതിലുപരി, ജീവിതത്തിൽ പരാജയപ്പെട്ട ഒരാളുടെ ശരീരഭാഷ തന്നെ അദ്ദേഹം കൈവരിച്ചിരിക്കുന്നു. കണ്ണിലെ ക്ഷീണം, സംസാരത്തിലെ അനിശ്ചിതത്വം, മദ്യപിച്ച ശേഷമുള്ള നിസ്സഹായത- എല്ലാം അസാധാരണമായ യാഥാർത്ഥ്യത്തോടെ അദ്ദേഹം അവതരിപ്പിക്കുന്നു. യുർലാഡിയായി എത്തിയ Rebeca Andrade വളരെ ലളിതമായ പ്രകടനത്തിലൂടെ ശ്രദ്ധ നേടുന്നു. സംവിധായകൻറെ ഏറ്റവും വലിയ വിജയമെന്ന് പറയേണ്ടത് കവിതയെ ഒരു “റൊമാന്റിക്” വസ്തുവായി കാണിക്കാതിരുന്നതാണ്. സാഹിത്യലോകത്തിന്റെ കപടതകളെയും സിനിമ കടുത്ത പരിഹാസത്തോടെ കാണിക്കുന്നു. സാഹിത്യചർച്ചകൾ നടത്തുന്ന ബുദ്ധിജീവികൾ, യുവ എഴുത്തുകാരെ ഉപയോഗിക്കുന്ന രീതികൾ, പുരസ്കാരങ്ങളിലൂടെ ഉണ്ടാകുന്ന വ്യാജപ്രശസ്തി എല്ലാം സിനിമയിൽ കടന്നു വരുന്നു.
ലളിതവും എന്നാൽ ശക്തവുമായ ആഖ്യാനം കൊണ്ട് അന്താരാഷ്ട്ര ചലച്ചിത്ര മേളകളിൽ ഈ ചിത്രം വലിയ നേട്ടങ്ങൾ കൊയ്തു: കാൻ ഫിലിം ഫെസ്റ്റിവൽ (Cannes 2025) ‘അൺ സെർട്ടൻ റിഗാർഡ്’ (Un Certain Regard) വിഭാഗത്തിൽ ജൂറി പുരസ്കാരം നേടിയ ഈ ചിത്രം 2025ലെ മികച്ച അന്താരാഷ്ട്ര സിനിമക്കുള്ള കൊളംബിയയുടെ ഔദ്യോഗിക എൻട്രിയായും തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. അന്റാലിയ ഗോൾഡൻ ഓറഞ്ച് ഫിലിം ഫെസ്റ്റിവലിൽ മികച്ച ചിത്രത്തിനുള്ള പുരസ്കാരവും ഇതിന് ലഭിക്കുകയുണ്ടായി.
സാങ്കേതിക തികവോടെ മനുഷ്യന്റെ കപടനാട്യങ്ങളെയും സാമൂഹിക അസമത്വങ്ങളെയും വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാതെ ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്ന ‘A Poet’ ഒരു മികച്ച സിനിമാനുഭവമാണ്. കലയെയും ജീവിതത്തെയും ഒരുപോലെ നോക്കിക്കാണാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ദൃശ്യവിരുന്ന്.