ബിജോ സില്വേരി
ആദിമ ക്രൈസ്തവ സഭയുടെ (ഏകദേശം എ.ഡി. 30 മുതല് 313 വരെ) ഉത്ഭവത്തെയും, അതിന്റെ വളര്ച്ചയെയും, ആ കാലഘട്ടത്തില് വിശ്വാസികള് നേരിട്ട കഠിനമായ പീഡനങ്ങളെയും വിശകലനം ചെയ്യുന്ന ചരിത്രപരമായ ലേഖനം.
യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ പരസ്യജീവിതത്തിനും ക്രൂശീകരണത്തിനും ഉത്ഥാനത്തിനും ശേഷം, റോമന് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തില് ഉടലെടുത്ത ഒരു ചെറിയ യഹൂദ നവീകരണ പ്രസ്ഥാനം ലോകമെമ്പാടും പടര്ന്നുപന്തലിച്ച മഹാപ്രസ്ഥാനമായി മാറിയ ചരിത്രമാണ് ആദിമ ക്രൈസ്തവ സഭയുടേത്. ഏകദേശം എ.ഡി. 30-ല് പെന്തക്കോസ്ത് നാളില് ആരംഭിച്ച ഈ പ്രയാണം, എ.ഡി. 313-ല് കോണ്സ്റ്റന്റൈന് ചക്രവര്ത്തിയുടെ ‘മിലാന് വിളംബരത്തോടെ’ റോമന് സാമ്രാജ്യത്തില് നിയമസാധുത നേടുന്നത് വരെയുള്ള മൂന്ന് നൂറ്റാണ്ടുകള് സഭയുടെ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും നിര്ണ്ണായകമായ ഘട്ടമാണ്.ആദിമ ക്രൈസ്തവ സഭയുടെ വളര്ച്ചയെ രണ്ട് പ്രധാന ഘട്ടങ്ങളായി തിരിക്കാം: പെന്തക്കോസ്ത് അനുഭവവും, യഹൂദ അതിരുകള് ലംഘിച്ചുള്ള ആഗോള സുവിശേഷീകരണവും. പെന്തക്കോസ്ത് അനുഭവവും അപ്പോസ്തലന്മാരുടെ ദൗത്യവും.യേശുവിന്റെ സ്വര്ഗ്ഗാരോഹണത്തിന് ശേഷം, ജെറുസലേമില് ഒരുമിച്ചുകൂടിയ അപ്പോസ്തലന്മാരുടെമേല് പരിശുദ്ധാത്മാവ് എഴുന്നള്ളി വന്ന പെന്തക്കോസ്ത് നാളാണ് സഭയുടെ ജന്മദിനമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്. ഭയന്നുവിറച്ചിരുന്ന ശിഷ്യന്മാര് ധീരതയോടെ ക്രിസ്തുവിനെക്കുറിച്ച് പ്രസംഗിക്കാന് തുടങ്ങി. തുടക്കത്തില് ജെറുസലേമിലെ യഹൂദന്മാര്ക്കിടയിലായിരുന്നു ഈ പ്രസ്ഥാനം വളര്ന്നത്. എന്നാല്, മെഡിറ്ററേനിയന് തീരങ്ങളിലെ റോമന് പാതകളുടെ സൗകര്യവും പൊതുഭാഷയായ ഗ്രീക്കിന്റെ സ്വാധീനവും സുവിശേഷം വേഗത്തില് പ്രചരിക്കാന് സഹായിച്ചു.അപ്പോസ്തലന്മാര് വിവിധ ദിക്കുകളിലേക്ക് യാത്രയായി സഭകള് സ്ഥാപിച്ചു. വിജാതീയരിലേക്കുള്ള സുവിശേഷീകരണവും സുവിശേ,വത്കരണത്തിലുള്ള വിശുദ്ധ പൗലോസിന്റെ പങ്കും ക്രൈസ്തവ ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വഴിത്തിരിവാണ്. സുവിശേഷം യഹൂദരല്ലാത്തവരിലേക്ക് (വിജാതീയരിലേക്ക്) എത്തിയതാണ് സഭയുടെ വളര്ച്ചയ്ക്ക് അടിസ്ഥാനമായത്. ഇതിന് നേതൃത്വം നല്കിയ പ്രമുഖ വ്യക്തിയായിരുന്നു വിശുദ്ധ പൗലോസ് അപ്പോസ്തലന്. ക്രിസ്ത്യാനികളെ പീഡിപ്പിച്ചിരുന്ന സാവൂള്, ദമസ്കോസിലേക്കുള്ള യാത്രയില് ക്രിസ്തുവിനെ ദര്ശിച്ച് പൗലോസായി മാറി.പൗലോസ് ഏഷ്യാമൈനറിലും ഗ്രീസിലും ഉടനീളം സഞ്ചരിച്ച് അക്രൈസ്തവര്ക്കിടയില് സഭകള് സ്ഥാപിച്ചു. ജെറുസലേം കൗണ്സിലില് (എ.ഡി. 49) ക്രിസ്ത്യാനിയാകാന് യഹൂദാചാരങ്ങളും പരിച്ഛേദനയും പാലിക്കേണ്ടതില്ലെന്ന നിര്ണ്ണായക തീരുമാനം എടുത്തത് പൗലോസിന്റെ നിലപാടുകളുടെ ഫലമായാണ്. ഇതോടെ ക്രിസ്തുമതം ഒരു യഹൂദ ഉപവിഭാഗം എന്ന നിലയില് നിന്ന് മാറി ഒരു ആഗോള മതമായി പരിണമിച്ചു.റോമന് സാമ്രാജ്യത്തിലെപീഡനങ്ങളുടെ കാലഘട്ടംആദ്യകാലങ്ങളില് റോമന് അധികാരികള് ക്രിസ്തുമതത്തെ യഹൂദമതത്തിന്റെ ഒരു ശാഖയായിട്ടാണ് കണ്ടത്. എന്നാല് സഭ വളര്ന്നതോടെ, അവര് റോമന് വ്യവസ്ഥിതിക്ക് ഭീഷണിയാണെന്ന് ഭരണാധികാരികള് വിലയിരുത്തി. റോമന് സാമ്രാജ്യം പൊതുവേ മതസഹിഷ്ണുത പുലര്ത്തിയിരുന്നെങ്കിലും ക്രിസ്ത്യാനികളെ മാത്രം അവര് വേട്ടയാടി. ചക്രവര്ത്തിപൂജ നിരസിച്ചതായിരുന്നു അതിന്റെ കാരണങ്ങളിലൊന്ന്. റോമന് സാമ്രാജ്യത്തില് ചക്രവര്ത്തിയെ ദൈവമായി ആരാധിച്ച് ധൂപം അര്പ്പിക്കുന്നത് പൗരത്വത്തിന്റെ ലക്ഷണമായിരുന്നു. എന്നാല് ഏകദൈവത്തില് വിശ്വസിച്ചിരുന്ന ക്രിസ്ത്യാനികള് ചക്രവര്ത്തിയെയോ പുറജാതീയ ദൈവങ്ങളെയോ ആരാധിക്കാന് വിസമ്മതിച്ചു. ഇത് രാജ്യദ്രോഹമായി വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെട്ടു. ക്രിസ്ത്യാനികള് വിഗ്രഹാരാധന നിറഞ്ഞ പൊതു ഉത്സവങ്ങളില് നിന്നും ആഘോഷങ്ങളില് നിന്നും വിട്ടുനിന്നു. ഇത് അവര് മനുഷ്യവംശത്തെ വെറുക്കുന്നവരാണെന്ന തെറ്റിദ്ധാരണ പരത്താന് ശത്രുക്കള്ക്ക് അവസരമൊരുക്കി. അവര് രാത്രികാലങ്ങളിലും കാറ്റകോമ്പുകളിലും (ഭൂഗര്ഭ അറകള്) രഹസ്യമായി ആരാധന നടത്തിയിരുന്നതിനാല്, നിരവധി വ്യാജാരോപണങ്ങള് ഉയര്ന്നു.എ.ഡി. 64 മുതല് 313 വരെയുള്ള കാലയളവില് പലപ്പോഴായി ക്രൈസ്തവര്ക്കെതിരേ ക്രൂരമായ പീഡനങ്ങള് അരങ്ങേറി. നീറോ ചക്രവര്ത്തി (എ.ഡി. 64)റോമിലെ തീപിടുത്തത്തിന് കാരണം ക്രിസ്ത്യാനികളാണെന്ന് കുറ്റപ്പെടുത്തി ക്രൂരമായി അവരെ കൂട്ടക്കൊല നടത്തിയതായി പറയപ്പെടുന്നു. വിശുദ്ധ പത്രോസും പൗലോസും രക്തസാക്ഷികളായത് ഈ സമയത്താണ്. ഡെഷ്യസ് ചക്രവര്ത്തി (എ.ഡി. 250)സാമ്രാജ്യത്തിലുടനീളമുള്ള എല്ലാ പൗരന്മാരും റോമന് ദൈവങ്ങള്ക്ക് ബലിയര്പ്പിക്കണമെന്ന് നിര്ബന്ധമാക്കി, വിസമ്മതിച്ചവരെ വധിച്ചു. ഡയോക്ലീഷ്യന് ചക്രവര്ത്തിയുടേതായിരുന്നു (എ.ഡി. 303)ഏറ്റവും ക്രൂരമായ പീഡനകാലം (The Great Persecution). വേദപുസ്തകങ്ങള് കത്തിക്കുകയും ആരാധനാസ്ഥലങ്ങള് തകര്ക്കുകയും ചെയ്തു. ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ പൗരാവകാശങ്ങള് റദ്ദാക്കി.’രക്തസാക്ഷികളുടെ രക്തം സഭയുടെ വിത്താണ്’എന്നാല് ചരിത്രപരമായി വിശകലനം ചെയ്യുമ്പോള്, റോമന് സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അടിച്ചമര്ത്തലുകള് ക്രിസ്തുമതത്തെ ഇല്ലാതാക്കുന്നതിന് പകരം ശക്തിപ്പെടുത്തുകയാണ് ചെയ്തത്. രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലെ പ്രശസ്ത സഭാപിതാവായ തെര്ത്തുല്യന് എഴുതി:’രക്തസാക്ഷികളുടെ രക്തം സഭയുടെ വിത്താണ്’ (The blood of the martyrs is the seed of the church).ക്രിസ്ത്യാനികള് പീഡനങ്ങള്ക്ക് മുന്നില് കാണിച്ച അചഞ്ചലമായ വിശ്വാസവും, മരണത്തെപ്പോലും പുഞ്ചിരിയോടെ നേരിട്ട രക്തസാക്ഷികളുടെ ധീരതയും റോമാക്കാരെ അദ്ഭുതപ്പെടുത്തി. റോമിലെ കൊളോസിയം പോലുള്ള വലിയ സ്റ്റേഡിയങ്ങളില് വന്യമൃഗങ്ങള്ക്ക് ഇരയാക്കപ്പെടാന് വിധിക്കപ്പെടുമ്പോഴും പ്രാര്ഥനയോടെ മരണത്തെ നേരിട്ടവരായിരുന്നു ആദിമക്രൈസ്തവര്. കൂടാതെ, പ്ലേഗ് പോലുള്ള മഹാമാരികള് പടര്ന്നുപിടിച്ചപ്പോള് സ്വന്തം ജീവന് പണയപ്പെടുത്തിയും രോഗികളെയും പാവപ്പെട്ടവരെയും ശുശ്രൂഷിച്ച ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ സ്നേഹപ്രവര്ത്തികള് സാധാരണ ജനങ്ങളെ ആകര്ഷിച്ചു.എ.ഡി. 313-ല് കോണ്സ്റ്റന്റൈന് ചക്രവര്ത്തി പുറപ്പെടുവിച്ച ‘മിലാന് വിളംബരം’ (Edict of Milan) ആദിമ സഭയുടെ പീഡനകാലത്തിന് അറുതി വരുത്തി. ക്രിസ്തുമതത്തിന് സാമ്രാജ്യത്വത്തില് പൂര്ണ്ണ ആരാധനാ സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിച്ചു. കേവലം നൂറ്റിപ്പത്തോളം ആളുകളുമായി ഒരു ചെറിയ മുറിയില് ആരംഭിച്ച ഒരു പ്രസ്ഥാനം, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക മതമായി മാറുന്ന കാഴ്ചയാണ് പിന്നീട് ചരിത്രം സാക്ഷ്യം വഹിച്ചത്. ലോകം മുഴുവന് ആ ചൈതന്യം പടര്ന്നുപിടിക്കുകയും ചെയ്തു. പീഡനങ്ങളുടെ തീച്ചൂളയില് വെന്തുരുകിയ ആദിമ നൂറ്റാണ്ടുകളാണ് ക്രൈസ്തവ സഭയുടെ അടിത്തറ പാകിയതും അതിന്റെ ദര്ശനങ്ങള്ക്ക് ആഴം കൂട്ടിയതും.
