ഫ്രഞ്ച് നാടകകൃത്തായ ഫ്ലോറിയൻ സെല്ലർ (Florian Zeller) തന്റെ തന്നെ പ്രശസ്തമായ നാടകത്തെ ആസ്പദമാക്കി സംവിധാനം ചെയ്ത ലോകോത്തര ചലച്ചിത്രമാണ് ‘ദി ഫാദർ’. ഓർമ്മകളുടെ ഇടനാഴിയിൽ കാലിടറുന്ന, വാർദ്ധക്യസഹജമായ മറവിരോഗം (Dementia) ബാധിച്ച ഒരു വൃദ്ധന്റെയും അദ്ദേഹത്തെ പരിചരിക്കാൻ പാടുപെടുന്ന മകളുടെയും കഥയാണ് ഈ ചിത്രം പറയുന്നത്. ആന്റണി ഹോപ്കിൻസ് (Anthony Hopkins), ഒലീവിയ കോൾമാൻ (Olivia Colman) എന്നിവർ പ്രധാന വേഷങ്ങളിൽ എത്തിയ ഈ ചിത്രം ലളിതമായി എന്നാൽ പ്രേക്ഷകരുടെ മനസ്സ് ഉലയ്ക്കുന്ന രീതിയിലാണ് കഥ പറയുന്നത്.
ലണ്ടനിലെ ഒരു വലിയ ഫ്ലാറ്റിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് താമസിക്കുന്ന എൺപതുകാരനായ ആന്റണിയിലാണ് സിനിമ ആരംഭിക്കുന്നത്. പ്രായത്തിന്റേതായ മറവി അദ്ദേഹത്തെ ബാധിച്ചു തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. എങ്കിലും തനിക്ക് യാതൊരു കുഴപ്പവുമില്ലെന്നും പൂർണ്ണ ആരോഗ്യവാനാണെന്നുമാണ് ആന്റണിയുടെ വിചാരം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകൾ ആൻ (Anne) അച്ഛനെ ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിക്കുന്നവളാണ്. തന്റെ ജോലിത്തിരക്കുകൾക്കിടയിലും അവൾ അച്ഛനെ വന്ന് കാണുകയും പരിചരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്.
എന്നാൽ അച്ഛന്റെ മറവി രോഗം കൂടിക്കൂടി വരുന്നത് ആൻ തിരിച്ചറിയുന്നു. അച്ഛന് സഹായത്തിനായി അവൾ പല ഹോം നേഴ്സുമാരെയും ഏർപ്പാടാക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, തന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൽ അവർ ഇടപെടുന്നു എന്ന് ആരോപിച്ച് ആന്റണി എല്ലാവരെയും വഴക്കുപറഞ്ഞ് ഓടിക്കുകയാണ് പതിവ്. തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട വാച്ച് ആരോ മോഷ്ടിച്ചു എന്ന് അദ്ദേഹം എപ്പോഴും പരാതിപ്പെടുന്നു.
ഒരു ദിവസം ആൻ അച്ഛനോട് ഒരു പ്രധാന കാര്യം പറയുന്നു; അവൾക്ക് പോൾ എന്നൊരാളുമായി പ്രണയമുണ്ടെന്നും അവർക്ക് ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാൻ പാരീസിലേക്ക് മാറണമെന്നും. അതുകൊണ്ട് അച്ഛനെ നോക്കാൻ മറ്റാരെയെങ്കിലും ഏൽപ്പിക്കേണ്ടി വരുമെന്ന് അവൾ പറയുന്നു. ഈ വാർത്ത ആന്റണിയെ മാനസികമായി തളർത്തുന്നു. തന്നെ മകൾ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകുമോ എന്ന ഭയം അദ്ദേഹത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്നു.
ഇവിടെ മുതലാണ് സിനിമ പ്രേക്ഷകരെ ഒരു പുതിയ അനുഭവത്തിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നത്. സാധാരണ സിനിമകളിൽ ഒരു കഥാപാത്രത്തിന് മറവിരോഗം വരുമ്പോൾ, അത് കാണുന്ന പ്രേക്ഷകർക്ക് കൃത്യമായി മനസ്സിലാകും എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന്. എന്നാൽ ഈ സിനിമയിൽ, ആന്റണിയുടെ കാഴ്ചപ്പാടിലൂടെയാണ് സംവിധായകൻ കഥ പറയുന്നത്. അതായത്, ആന്റണിക്ക് അനുഭവപ്പെടുന്ന അതേ ആശയക്കുഴപ്പവും ഭയവും പ്രേക്ഷകർക്കും അനുഭവപ്പെടുന്നു.
ഒരു ദിവസം ആന്റണി ലിവിംഗ് റൂമിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അപരിചിതനായ ഒരു മനുഷ്യൻ അവിടേക്ക് കടന്നു വരുന്നു. അയാൾ അവകാശപ്പെടുന്നത് താൻ ആനിന്റെ ഭർത്താവായ പോൾ ആണെന്നും, അത് അവർ രണ്ടുപേരുടെയും ഫ്ലാറ്റാണെന്നുമാണ്. കുറച്ചുകഴിഞ്ഞു ആൻ കടന്നുവരുമ്പോൾ ആന്റണി ഞെട്ടിപ്പോകുന്നു; കാരണം അത് തന്റെ മകൾ ആൻ ആയിരുന്നില്ല, തികച്ചും അപരിചിതയായ മറ്റൊരു സ്ത്രീയായിരുന്നു!. പ്രേക്ഷകരും ഇവിടെ പൂർണ്ണമായി ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാകുന്നു. ആരാണ് യഥാർത്ഥ ആൻ? ഇത് ആരുടെ വീടാണ്? പോൾ ആരാണ്? അടുത്ത സീനിൽ വീണ്ടും പഴയ ആൻ തന്നെ തിരിച്ചുവരുന്നു. ചിലപ്പോൾ ആൻ പറയുന്നു താൻ പാരീസിലേക്ക് പോകുന്നില്ല എന്ന്, ചിലപ്പോൾ പറയുന്നു പോകുന്നു എന്ന്. ഒരു ദിവസം ആന്റണിയെ പരിചരിക്കാൻ ‘ലോറ’ എന്ന പുതിയൊരു പെൺകുട്ടി വരുന്നു. അവളെ കാണുമ്പോൾ ആന്റണിക്ക് തന്റെ രണ്ടാമത്തെ മകളായ ലൂസിയെ ഓർമ്മവരുന്നു. ലൂസി ഒരു അപകടത്തിൽ മരിച്ചുപോയതാണെന്ന് ആന്റണി മറന്നുപോയിരിക്കുകയാണ്.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോകുമ്പോൾ സ്ഥലകാലബോധം ആന്റണിക്ക് പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെടുന്നു. അദ്ദേഹം ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുന്നത് തന്റെ ഫ്ലാറ്റിലാണെങ്കിൽ, ഉണരുന്നത് ഒരു നഴ്സിംഗ് ഹോമിലാണ് (Old age home). അവിടെയുള്ള നേഴ്സുമാരുടെ മുഖങ്ങളാണ് അദ്ദേഹം നേരത്തെ കണ്ട അപരിചിത രൂപങ്ങൾ എന്ന് പ്രേക്ഷകർക്ക് പിന്നീട് മനസ്സിലാകുന്നു. തന്റെ ഓർമ്മകൾ എല്ലാം ഒരു ഇലപൊഴിയും കാലത്തെ മരം പോലെ കൊഴിഞ്ഞുപോയതായി ആന്റണി തിരിച്ചറിയുന്നു. ഒടുവിൽ ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയെപ്പോലെ അമ്മയെ വിളിച്ച് കരയുന്ന ആന്റണിയെ കാണിച്ച് സിനിമ അവസാനിക്കുന്നു.
‘ദി ഫാദർ’ സിനിമയിലുപരി വലിയ അനുഭവമാണ്. വാർദ്ധക്യത്തിൽ മനുഷ്യൻ എത്രത്തോളം നിസ്സഹായനാകുന്നു എന്ന് ഈ ചിത്രം കാണിച്ചുതരുന്നു. മറവിരോഗം ബാധിച്ച ഒരു വ്യക്തിയുടെ ലോകം എത്രമാത്രം ഭയാനകവും സങ്കീർണ്ണവുമാണെന്ന് നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ സംവിധായകന് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. സ്വന്തം മകളെ തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റാത്ത, തന്റെ വീടേതാണെന്ന് ഓർമ്മയില്ലാത്ത അവസ്ഥ ഒരു മനുഷ്യന് ഉണ്ടാക്കാവുന്ന മാനസിക വിഷമം വിവരിക്കാൻ കഴിയാത്തതാണ്.
അതുപോലെ തന്നെ, ഇത്തരം രോഗബാധിതരായ മാതാപിതാക്കളെ നോക്കുന്ന മക്കൾ അനുഭവിക്കുന്ന മാനസിക സമ്മർദ്ദവും സിനിമ ചർച്ച ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അച്ഛനെ അത്രയധികം സ്നേഹിച്ചിട്ടും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ അവസ്ഥ കണ്ട് സഹിക്കാനാവാതെ, സ്വന്തം ജീവിതം പോലും ജീവിക്കാൻ കഴിയാതെ ആൻ അനുഭവിക്കുന്ന വേദന പ്രേക്ഷകരുടെ കണ്ണുനിറയ്ക്കും.
ഈ സിനിമയുടെ ജീവൻ എന്ന് പറയുന്നത് ‘ആന്റണി ഹോപ്കിൻസ്’ എന്ന നടന്റെ പ്രകടനമാണ്. തന്റെ എൺപതുകളിലും അദ്ദേഹം കാഴ്ചവെച്ച ഈ അഭിനയം ലോകസിനിമയിലെ തന്നെ ഏറ്റവും മികച്ച ഒന്നാണ്. കടുപ്പക്കാരനായ അച്ഛനായും, ഓർമ്മകൾ നഷ്ടപ്പെട്ട് ഭയന്നിരിക്കുന്ന വൃദ്ധനായും, ഒടുവിൽ അമ്മയെ ഓർത്തു കരയുന്ന കുഞ്ഞായും അദ്ദേഹം ജീവിക്കുകയായിരുന്നു. ഈ പ്രകടനത്തിന് അദ്ദേഹത്തിന് മികച്ച നടനുള്ള ഓസ്കാർ അവാർഡും ലഭിച്ചു. മകളായി അഭിനയിച്ച ഒലീവിയ കോൾമാനും പ്രേക്ഷകരുടെ മനസ്സ് കവർന്നു.
ഫ്ലോറിയൻ സെല്ലർ ആദ്യമായി സംവിധാനം ചെയ്ത ചലച്ചിത്രമാണിത്. ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ചലച്ചിത്ര മേളകളിൽ വലിയ രീതിയിൽ ആഘോഷിക്കപ്പെട്ട ഈ ചിത്രം നിരവധി പ്രമുഖ പുരസ്കാരങ്ങൾ സ്വന്തമാക്കി. 93-ാമത് ഓസ്കാർ അവാർഡിൽ (Academy Awards) മികച്ച നടനുള്ള പുരസ്കാരം ആന്റണി ഹോപ്കിൻസും, മികച്ച അവലംബിത തിരക്കഥയ്ക്കുള്ള (Best Adapted Screenplay) പുരസ്കാരം സംവിധായകൻ ഫ്ലോറിയൻ സെല്ലറും ക്രിസ്റ്റഫർ ഹാംപ്റ്റണും ചേർന്ന് സ്വന്തമാക്കി. ഇതിനുപുറമേ, ബ്രിട്ടീഷ് അക്കാദമി ഫിലിം അവാർഡ്സിൽ (BAFTA) മികച്ച നടൻ, മികച്ച തിരക്കഥ എന്നീ പുരസ്കാരങ്ങളും, യൂറോപ്യൻ ഫിലിം അവാർഡ്സ്, ബ്രിട്ടീഷ് ഇൻഡിപെൻഡന്റ് ഫിലിം അവാർഡ്സ് എന്നിവയുൾപ്പെടെ നിരവധി അന്താരാഷ്ട്ര പുരസ്കാരങ്ങളും ഈ ചിത്രം നേടിയെടുക്കുകയുണ്ടായി.
ലളിതമായ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഒരുക്കിയ, എന്നാൽ ആഴമേറിയ ചിന്തകൾ സമ്മാനിക്കുന്ന ഒരു മികച്ച ചിത്രമാണ് ‘ദി ഫാദർ’. കണ്ണീരോടെയല്ലാതെ ആർക്കും ഈ സിനിമ കണ്ടുതീർക്കാൻ കഴിയില്ല. കുടുംബത്തോടൊപ്പം തീർച്ചയായും കണ്ടിരിക്കേണ്ട ഒരു മാസ്റ്റർപീസ് ചിത്രമാണിത്.
