വത്തിക്കാൻ : പതിവ് ത്യാഗങ്ങൾക്കപ്പുറം ദൈവത്തിന്റെ ഹൃദയം വീണ്ടും കണ്ടെത്താൻ വിശ്വാസികളെ ആഹ്വാനം ചെയ്തുകൊണ്ട്, ലിയോ പാപ്പ 2026 ലെ നോമ്പുകാല സന്ദേശം പുറത്തിറക്കി. സഭ ഈ പുണ്യകാലത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, കൂടുതൽ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുകയും കൂടുതൽ ആധികാരികമായി ഉപവസിക്കുകയും അവർ സംസാരിക്കുന്ന വാക്കുകൾ പോലും ശുദ്ധീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ആഴത്തിലുള്ള പരിവർത്തനം സ്വന്തമാക്കുവാൻ പാപ്പാ വിശ്വാസികളെ ക്ഷണിക്കുന്നു.
പ്രിയ സഹോദരീ സഹോദരന്മാരേ,
മാതൃ പരിചരണത്തിന്റെ ബോധ്യത്താൽ നയിക്കപ്പെടുന്ന സഭ, നമ്മുടെ വിശ്വാസത്തിൽ നവീകരണം കണ്ടെത്തുന്നതിനും ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലെ ഉത്കണ്ഠകളും ആകുലതകളും, മാറ്റങ്ങളും നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ വിഴുങ്ങാതെ സൂക്ഷിക്കുന്നതിനും ദൈവത്തിന്റെ രഹസ്യം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായി വീണ്ടും സ്ഥാപിക്കാൻ നമ്മെ സഭ ക്ഷണിക്കുന്ന ഒരു സമയമാണ് നോമ്പുകാലം.
ദൈവവചനം നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളെ സ്പർശിക്കാൻ അനുവദിക്കുകയും അതിനെ ശാന്തമായ ആത്മാവോടെ സ്വാഗതം ചെയ്യുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടാണ് പരിവർത്തനത്തിലേക്കുള്ള ഓരോ പാതയും ആരംഭിക്കുന്നത്. വചനത്തിനും, വചനം സ്വീകരിക്കുന്നതിനും വചനം കൊണ്ടുവരുന്ന പരിവർത്തനത്തിനും ഇടയിൽ ഒരു ബന്ധമുണ്ട്. ഇക്കാരണത്താൽ, നോമ്പുകാല യാത്ര, കർത്താവിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാനും ക്രിസ്തുവിനെ അനുഗമിക്കാനും, അവന്റെ പീഡാസഹനത്തിന്റെയും മരണത്തിന്റെയും പുനരുത്ഥാനത്തിന്റെയും രഹസ്യം പൂർത്തീകരിക്കപ്പെടുന്ന ജറുസലേമിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ അവനെ അനുഗമിക്കാനുമുള്ള നമ്മുടെ പ്രതിബദ്ധത പുതുക്കാനുമുള്ള സ്വാഗതാർഹമായ അവസരമാണ്.
ശ്രവണം
ഈ വർഷം, മറ്റുള്ളവരെ കേൾക്കുന്നതിലൂടെ വചനത്തിന് ഇടം നൽകേണ്ടതിന്റെ പ്രാധാന്യം ഞാൻ ആദ്യം പരിഗണിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. കേൾക്കാനുള്ള സന്നദ്ധതയാണ് ഒരാളുമായി ഒരു ബന്ധത്തിൽ ഏർപ്പെടാനുള്ള നമ്മുടെ ആഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന ആദ്യ മാർഗം.
കത്തുന്ന മുൾപടർപ്പിൽ മോശയ്ക്ക് തന്നെത്തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തിയതിലൂടെ, ശ്രവണം തന്റെ നിർവചിക്കുന്ന സ്വഭാവങ്ങളിലൊന്നാണെന്ന് ദൈവം തന്നെ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു: “ഈജിപ്തിലുള്ള എന്റെ ജനത്തിന്റെ ദുരിതം ഞാൻ കണ്ടു; അവരുടെ നിലവിളി ഞാൻ കേട്ടു” (പുറപ്പാട് 3:7). അടിച്ചമർത്തപ്പെട്ടവരുടെ നിലവിളി കേൾക്കുന്നത് ഒരു വിമോചന കഥയുടെ തുടക്കമാണ്, അതിൽ കർത്താവ് മോശയെ വിളിക്കുന്നു, അടിമത്തത്തിലേക്ക് താഴ്ത്തപ്പെട്ട തന്റെ മക്കൾക്ക് രക്ഷയുടെ പാത തുറക്കാൻ അവനെ അയയ്ക്കുന്നു.
നമ്മുടെ ദൈവം നമ്മെ ഉൾപ്പെടുത്താൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവനാണ്. ഇന്നും അവൻ തന്റെ ഹൃദയത്തിലുള്ളത് നമ്മോടായ് പങ്കുവയ്ക്കുന്നു. ഇക്കാരണത്താൽ, ആരാധനക്രമത്തിൽ വചനം ശ്രവിക്കുന്നത് യാഥാർത സത്യത്തെ ശ്രവിക്കാൻ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു. നമ്മുടെ വ്യക്തിപരമായ ജീവിതത്തിലും സമൂഹത്തിലും നിലനിൽക്കുന്ന നിരവധി ശബ്ദങ്ങൾക്കിടയിൽ, വേദനയും കഷ്ടപ്പാടും അനുഭവിക്കുന്നവരുടെ നിലവിളി തിരിച്ചറിയാനും പ്രതികരിക്കാനും തിരുവചനങ്ങൾ നമ്മെ സഹായിക്കുന്നു.
കേൾക്കാനുള്ള ഈ തുറന്ന മനസ്സ് വളർത്തിയെടുക്കുന്നതിന്, ദൈവം ചെയ്യുന്നതുപോലെ കേൾക്കാൻ നമ്മെ അനുവദിക്കണം. “ദരിദ്രരുടെ അവസ്ഥ മനുഷ്യചരിത്രത്തിലുടനീളം, നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങളെയും, സമൂഹങ്ങളെയും, രാഷ്ട്രീയ, സാമ്പത്തിക വ്യവസ്ഥകളെയും, പ്രത്യേകിച്ച് സഭയെയും നിരന്തരം വെല്ലുവിളിക്കുന്ന ഒരു നിലവിളിയാണ്” എന്ന് നാം തിരിച്ചറിയണം.
ഉപവാസം
നോമ്പുകാലം കേൾക്കാനുള്ള സമയമാണെങ്കിൽ, ദൈവവചനം സ്വീകരിക്കാൻ നമ്മെത്തന്നെ സജ്ജമാക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു മൂർത്തമായ മാർഗമാണ് ഉപവാസം. ഭക്ഷണം ഉപേക്ഷിക്കുക എന്നത് മതപരിവർത്തനത്തിന്റെ പാതയിൽ അനിവാര്യമായ ഒരു പുരാതന ആത്മീയ ആചാരമാണ്. ശരീരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതിനാൽ, ഉപവാസം നമ്മുടെ “വിശപ്പിന്റെ” കാര്യങ്ങളും നമ്മുടെ ഉപജീവനത്തിന് ആവശ്യമെന്ന് കരുതുന്ന കാര്യങ്ങളും തിരിച്ചറിയുന്നത് എളുപ്പമാക്കുന്നു.
മാത്രമല്ല, നീതിക്കായുള്ള നമ്മുടെ വിശപ്പും ദാഹവും സജീവമായി നിലനിർത്തുകയും നമ്മെ അലംഭാവത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തുകൊണ്ട്, നമ്മുടെ “വിശപ്പുകൾ” തിരിച്ചറിയാനും ക്രമീകരിക്കാനും ഇത് നമ്മെ സഹായിക്കുന്നു. അങ്ങനെ, നമ്മുടെ അയൽക്കാരനു വേണ്ടി ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെ പ്രാർത്ഥിക്കാനും പ്രവർത്തിക്കാനും ഇത് നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.
ആത്മീയ ഉൾക്കാഴ്ചയോടെ, ഹൃദയ സംരക്ഷണത്തിന്റെ സവിശേഷതയായ വർത്തമാന നിമിഷത്തിനും ഭാവി പൂർത്തീകരണത്തിനും ഇടയിലുള്ള പിരിമുറുക്കം മനസ്സിലാക്കാൻ വിശുദ്ധ അഗസ്റ്റിൻ നമ്മെ സഹായിക്കുന്നു. അദ്ദേഹം നിരീക്ഷിക്കുന്നു: “ഭൗമിക ജീവിതഗതിയിൽ, നീതിക്കുവേണ്ടി വിശക്കുകയും ദാഹിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടത് പുരുഷന്മാരുടെയും സ്ത്രീകളുടെയും കടമയാണ്, എന്നാൽ സംതൃപ്തരാകുക എന്നത് അടുത്ത ജീവിതത്തിന്റേതാണ്.
മാലാഖമാർ ഈ അപ്പത്തിൽ, ഈ ഭക്ഷണത്തിൽ തൃപ്തരാണ്. മറുവശത്ത്, മനുഷ്യവംശം അതിനായി വിശക്കുന്നു; നമ്മുടെ ആഗ്രഹത്തിൽ നാമെല്ലാവരും അതിലേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു. ആഗ്രഹത്തോടെ എത്തിച്ചേരുന്നത് ആത്മാവിനെ വികസിപ്പിക്കുകയും അതിന്റെ ശേഷി വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.” [2] ഈ രീതിയിൽ മനസ്സിലാക്കിയാൽ, ഉപവാസം നമ്മുടെ ആഗ്രഹത്തെ നിയന്ത്രിക്കാനും, അതിനെ ശുദ്ധീകരിക്കാനും, സ്വതന്ത്രമാക്കാനും മാത്രമല്ല, അത് വികസിപ്പിക്കാനും നമ്മെ അനുവദിക്കുന്നു, അങ്ങനെ അത് ദൈവത്തിലേക്ക് നയിക്കപ്പെടുകയും നന്മ ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു.
എന്നിരുന്നാലും, ഉപവാസം അതിന്റെ സുവിശേഷ സ്വഭാവത്തിനനുസരിച്ച് അനുഷ്ഠിക്കുന്നതിനും അഹങ്കാരത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന പ്രലോഭനങ്ങൾ ഒഴിവാക്കുന്നതിനും, വിശ്വാസത്തിലും എളിമയിലും ജീവിക്കണം. അത് കർത്താവുമായുള്ള കൂട്ടായ്മയിൽ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തിയിരിക്കണം, കാരണം “ദൈവവചനത്താൽ സ്വയം പോഷിപ്പിക്കാൻ കഴിയാത്തവർ ശരിയായി ഉപവസിക്കുന്നില്ല.” [3] കൃപയുടെ സഹായത്തോടെ പാപത്തിൽ നിന്നും തിന്മയിൽ നിന്നും പിന്തിരിയാനുള്ള നമ്മുടെ ആന്തരിക പ്രതിബദ്ധതയുടെ ദൃശ്യമായ അടയാളമെന്ന നിലയിൽ, കൂടുതൽ ശാന്തമായ ഒരു ജീവിതശൈലി നേടാൻ നമ്മെ സഹായിക്കുന്നതിന് ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ള മറ്റ് തരത്തിലുള്ള ത്യാഗങ്ങളും ഉപവാസത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തണം, കാരണം “ആത്മ സംയമനം മാത്രമാണ് ക്രിസ്തീയ ജീവിതത്തെ ശക്തവും ആധികാരികവുമാക്കുന്നത്.” [4]
ഇക്കാര്യത്തിൽ, വളരെ പ്രായോഗികവും പലപ്പോഴും വിലമതിക്കപ്പെടാത്തതുമായ ഒരു ‘വിട്ടുനിൽക്കൽ’ രീതിയിലേക്ക് ഞാൻ നിങ്ങളെ ക്ഷണിക്കുന്നു: നമ്മുടെ അയൽക്കാരനെ വ്രണപ്പെടുത്തുകയും വേദനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വാക്കുകളിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കുക. നമ്മുടെ ഭാഷ നിരായുധമാക്കുന്നതിലൂടെയും, പരുഷമായ വാക്കുകളും തിടുക്കത്തിലുള്ള വിധിന്യായങ്ങളും ഒഴിവാക്കുന്നതിലൂടെയും, സന്നിഹിതരല്ലാത്തവരെയും സ്വയം പ്രതിരോധിക്കാൻ കഴിയാത്തവരെയും കുറിച്ച് അപവാദം പറയുന്നതിൽ നിന്നും മോശമായി സംസാരിക്കുന്നതിൽ നിന്നും വിട്ടുനിൽക്കുന്നതിലൂടെയും നമുക്ക് ആരംഭിക്കാം. പകരം, നമ്മുടെ വാക്കുകളെ അളക്കാനും നമ്മുടെ കുടുംബങ്ങളിലും, സുഹൃത്തുക്കൾക്കിടയിലും, ജോലിസ്ഥലത്തും, സോഷ്യൽ മീഡിയയിലും, രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചകളിലും, മാധ്യമങ്ങളിലും, ക്രിസ്ത്യൻ സമൂഹങ്ങളിലും ദയയും ബഹുമാനവും വളർത്തിയെടുക്കാനും നമുക്ക് പരിശ്രമിക്കാം. അങ്ങനെ, വെറുപ്പിന്റെ വാക്കുകൾ പ്രത്യാശയുടെയും സമാധാനത്തിന്റെയും വാക്കുകൾക്ക് വഴിമാറും.
കൂട്ടായ്മ
അവസാനമായി, നോമ്പ് വചനം കേൾക്കുന്നതിന്റെയും ഉപവാസത്തിന്റെയും സാമൂഹിക വശത്തെ ഊന്നിപ്പറയുന്നു. ബൈബിൾ തന്നെ ഈ മാനത്തെ പല തരത്തിൽ അടിവരയിടുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, ദൈവവുമായുള്ള ഉടമ്പടി പുതുക്കുന്നതിനായി ഉപവാസത്തിലൂടെ തങ്ങളുടെ വിശ്വാസവും ആരാധനയും പ്രഖ്യാപിക്കാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്ന, ന്യായപ്രമാണത്തിന്റെ പരസ്യ വായന കേൾക്കാൻ ആളുകൾ എങ്ങനെ ഒത്തുകൂടിയെന്ന് നെഹെമ്യായുടെ പുസ്തകം വിവരിക്കുന്നു (cf. 9:1-3).
അതുപോലെ, നമ്മുടെ ഇടവകകൾ, കുടുംബങ്ങൾ, സഭാ ഗ്രൂപ്പുകൾ, മത സമൂഹങ്ങൾ എന്നിവ നോമ്പുകാലത്ത് ഒരു കൂട്ടായ്മയുടെ യാത്ര നടത്താൻ വിളിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, അതിൽ ദൈവവചനം കേൾക്കുന്നതും ദരിദ്രരുടെയും ഭൂമിയുടെയും നിലവിളി കേൾക്കുന്നതും നമ്മുടെ സമൂഹ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാകുന്നു, കൂടാതെ ഉപവാസം ആത്മാർത്ഥമായ അനുതാപത്തിനുള്ള ഒരു അടിത്തറയായി മാറുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, മതപരിവർത്തനം ഒരാളുടെ മനസ്സാക്ഷിയെ മാത്രമല്ല, നമ്മുടെ ബന്ധങ്ങളുടെയും സംഭാഷണത്തിന്റെയും ഗുണനിലവാരത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. യാഥാർത്ഥ്യത്താൽ നമ്മെത്തന്നെ വെല്ലുവിളിക്കാൻ അനുവദിക്കുകയും നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങളെ യഥാർത്ഥത്തിൽ നയിക്കുന്നത് എന്താണെന്ന് തിരിച്ചറിയുകയും ചെയ്യുക എന്നാണ് ഇതിനർത്ഥം – നമ്മുടെ സഭാ സമൂഹങ്ങൾക്കുള്ളിലും നീതിക്കും അനുരഞ്ജനത്തിനുമുള്ള മനുഷ്യരാശിയുടെ ദാഹത്തെക്കുറിച്ചും.
പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കളെ, ദൈവത്തോടും നമ്മിൽ ഏറ്റവും ചെറിയവരോടും കൂടുതൽ ശ്രദ്ധാലുവാകാൻ നമ്മെ നയിക്കുന്ന ഒരു നോമ്പിന്റെ കൃപയ്ക്കായി നമുക്ക് യാചിക്കാം. നമ്മുടെ ഭാഷാ ഉപയോഗത്തിലും വ്യാപ്തിയുള്ള ഉപവാസത്തിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന ശക്തിക്കായി നമുക്ക് യാചിക്കാം, അങ്ങനെ വേദനിപ്പിക്കുന്ന വാക്കുകൾ കുറയുകയും മറ്റുള്ളവരുടെ ശബ്ദത്തിന് കൂടുതൽ ഇടം നൽകുകയും ചെയ്യും. നമ്മുടെ സമൂഹങ്ങളെ ദുരിതമനുഭവിക്കുന്നവരുടെ നിലവിളി സ്വാഗതം ചെയ്യുന്ന സ്ഥലങ്ങളാക്കി മാറ്റാനും, ശ്രവണം, വിമോചനത്തിലേക്കുള്ള വഴികൾ തുറക്കാനും, സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു നാഗരികത കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതിന് സംഭാവന നൽകാൻ നമ്മെ തയ്യാറാക്കാനും ഉത്സാഹഭരിതരാക്കാനും നമുക്ക് പരിശ്രമിക്കാം.
‘നിങ്ങൾക്കും നിങ്ങളുടെ നോമ്പുകാല യാത്രയ്ക്കും എന്റെ ഹൃദയംഗമമായ അനുഗ്രഹം ഞാൻ നൽകുന്നു.‘
